Biblioteka peptydów
Wydaje się wspierać tworzenie naczyń krwionośnych i naprawę tkanek — wykazano to głównie u gryzoni.
Zakłada się, że działa tak samo jak BPC-157 — angiogeneza, sygnalizacja czynników wzrostu i tlenku azotu w modelach gryzoni — ponieważ aktywny peptyd jest ten sam; nie ma badań mechanizmu dotyczących samego PDA
Wiąże aktynę, regulując ruch komórek, co wspiera zamykanie się ran i ograniczenie bliznowacenia.
Przenosi miedź do komórek i przesuwa ekspresję genów w kierunku naprawy.
Wycisza sygnalizację zapalną (NF-κB) wewnątrz komórek odpornościowych i komórek nabłonka jelit, częściowo dzięki transportowi do komórek przez przenośnik PepT1, bez efektów pigmentacyjnych pełnego α-MSH
Aktywuje „wrodzony receptor naprawczy” (połączenie receptora EPO z receptorem β-wspólnym CD131), który włącza się w uszkodzonej tkance, wywołując ochronne działanie EPO na tkanki bez pobudzania wytwarzania czerwonych krwinek
Bezpośrednio dziurawi błony bakteryjne i działa jako sygnał immunologiczny — przyciąga białe krwinki, wiąże endotoksynę bakteryjną, wspiera zamykanie się ran i tworzenie nowych naczyń krwionośnych
Buforuje kwas w mięśniach, wychwytuje reaktywne formy tlenu i reaktywne aldehydy, chelatuje metale i blokuje powstawanie końcowych produktów zaawansowanej glikacji (AGE), które usztywniają i uszkadzają białka
Wzmacnia dojrzewanie i funkcję limfocytów T, komórek dendrytycznych i komórek NK (naturalnych zabójców), głównie przez działanie na receptory Toll-podobne (TLR2 i TLR9), i pomaga przywrócić równowagę nadmiernie lub niedostatecznie aktywnej odpowiedzi immunologicznej
Proponowany mechanizm: przywracanie dojrzewania limfocytów T i równoważenie funkcji odpornościowych oraz — zgodnie z hipotezą bioregulatorów — wpływ na ekspresję genów w grasicy i komórkach odpornościowych; mechanizm jest słabo scharakteryzowany według standardów zachodnich
Proponowany mechanizm: aktywacja telomerazy, normalizacja rytmu melatoniny i działanie jako „bioregulator szyszynki”, który cofa związane z wiekiem zmiany ekspresji genów; twierdzenie o telomerazie opiera się na danych z hodowli komórkowych
Proponowany mechanizm: wnikanie do neuronów i zmiana ekspresji genów (np. białek uczestniczących w podziałach komórkowych i starzeniu), zmniejszanie stresu oksydacyjnego oraz ochrona neuronów przed niedotlenieniem i ekscytotoksycznością; mechanizm pochodzi z badań na hodowlach komórkowych i modelowania molekularnego
Chroni komórki przed śmiercią wywołaną stresem, blokując proapoptotyczne białko Bax, wiążąc IGFBP-3 i przekazując sygnał przez receptory na powierzchni komórki (FPRL1/FPR2 oraz kompleks CNTFR/WSX-1/gp130) — wykazano w komórkach i u gryzoni
Działa jako sygnał stresu metabolicznego: aktywuje AMPK w mięśniach, zmienia cykl folianowo–metioninowy, a w warunkach stresu przemieszcza się do jądra komórkowego, gdzie włącza geny odpowiedzi na stres
Wiąże kardiolipinę w wewnętrznej błonie mitochondrialnej, stabilizując strukturę grzebieni mitochondrialnych i łańcuch transportu elektronów, dzięki czemu komórki wytwarzają więcej ATP i uwalniają mniej wolnych rodników
Rozrywa uchwyt, jakim FOXO4 trzyma p53 wewnątrz komórek starzeniowych („zombie”), uwalniając p53, aby wyzwoliło ich samozniszczenie, i oszczędzając komórki prawidłowe
Oddaje elektrony, neutralizując reaktywne formy tlenu, i detoksykuje związki za pośrednictwem S-transferaz glutationowych; jest odtwarzany przez reduktazę glutationową
Aktywuje receptor GHRH w przysadce, stymulując syntezę i uwalnianie hormonu wzrostu; z DAC bodziec jest ciągły, bez DAC powstaje krótki impuls
Wywołuje pulsacyjny wyrzut hormonu wzrostu przy niewielkim wpływie na kortyzol i prolaktynę.
Aktywuje przysadkowy receptor GHRH, pobudzając syntezę i pulsacyjne uwalnianie własnego hormonu wzrostu organizmu
Stymuluje przysadkowy receptor GHRH, zwiększając pulsacyjne uwalnianie hormonu wzrostu, co podnosi IGF-1 i preferencyjnie mobilizuje tłuszcz trzewny (głęboki brzuszny)
Naśladuje grelinę na receptorach przysadki i podwzgórza, uwalniając duży puls hormonu wzrostu, a także podnosi kortyzol, ACTH i prolaktynę oraz pobudza apetyt
Aktywuje receptor greliny w przysadce i podwzgórzu, uwalniając puls hormonu wzrostu; podnosi także apetyt, kortyzol i prolaktynę
Uwalnia duży puls hormonu wzrostu poprzez receptor greliny; najsilniejszy GHRP do wstrzykiwań, ale podnosi też kortyzol i prolaktynę oraz traci skuteczność przy powtarzanym stosowaniu
Aktywuje receptor IGF-1 tak jak natywny IGF-1, ale prawie nie wiąże białek wiążących IGF, które normalnie go buforują, więc więcej pozostaje wolne i aktywne na dłużej
Proponuje się, że aktywuje mięśniowe komórki satelitarne (macierzyste) i opóźnia ich różnicowanie, zwiększając pulę dostępną do naprawy — poprzez receptor, którego nigdy nie zidentyfikowano
Wychwytuje miostatynę i aktywinę, zanim dotrą do swoich receptorów, usuwając hamulec wzrostu mięśni i zmieniając sygnalizację reprodukcyjną oraz metaboliczną
Naśladuje GLP-1: więcej insuliny przy wysokiej glukozie, wolniejsze opróżnianie żołądka, mniejszy apetyt.
Aktywuje oba główne jelitowe receptory inkretynowe: zwiększa zależne od glukozy uwalnianie insuliny, obniża glukagon, spowalnia opróżnianie żołądka i silnie zmniejsza apetyt, a aktywność GIP może poprawiać gospodarkę tkanki tłuszczowej i tolerancję
Łączy wpływ agonizmu GLP-1/GIP na apetyt i insulinę z aktywacją receptora glukagonu, która zwiększa wydatek energetyczny i spalanie tłuszczu w wątrobie
Naśladuje jelitowy hormon GLP-1: zależne od glukozy uwalnianie insuliny, niższy glukagon, wolniejsze opróżnianie żołądka i mniejszy apetyt poprzez działanie na mózg
Naśladuje amylinę, hormon uwalniany razem z insuliną, zwiększając sytość, spowalniając opróżnianie żołądka i zmniejszając spożycie pokarmu poprzez szlaki w pniu mózgu i podwzgórzu odrębne od GLP-1 — dlatego oba mechanizmy dobrze się uzupełniają
Zmniejsza apetyt i poprawia gospodarkę glukozą poprzez aktywację receptora GLP-1, a jednocześnie zwiększa wydatek energetyczny i rozkład tłuszczu w wątrobie poprzez aktywację receptora glukagonu
Według proponowanej hipotezy naśladuje region hormonu wzrostu odpowiedzialny za mobilizację tłuszczu — nasilając rozkład tłuszczu i ograniczając jego magazynowanie — bez wpływu GH na wzrost, IGF-1 czy poziom cukru we krwi
Kieruje się do naczyń krwionośnych zasilających tłuszcz biały i je niszczy, pozbawiając tkankę tłuszczową zaopatrzenia, tak że się zmniejsza — podejście „ukierunkowania na naczynia” zapożyczone z badań nad nowotworami
Podnosi poziom czynnika neurotroficznego pochodzenia mózgowego (BDNF) i innych sygnałów troficznych, moduluje obrót dopaminy i serotoniny oraz wygasza ekspresję genów prozapalnych po urazie mózgu — bez hormonalnego wpływu ACTH na kortyzol
Wydaje się modulować sygnalizację receptora GABA-A, zwalniać rozkład mózgowych enkefalin i przesuwać równowagę serotoniny oraz cytokin prozapalnych — dając w badaniach na zwierzętach i małych badaniach u ludzi zmniejszenie lęku bez sedacji
Zgodnie z doniesieniami wiąże czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) i silnie wzmacnia sygnalizację przez jego receptor c-Met, napędzając tworzenie nowych synaps w hipokampie
Przypisuje mu się naśladowanie działania czynników neurotroficznych (czynnika wzrostu nerwów, BDNF, CNTF) — wspieranie przeżycia neuronów, zmniejszanie stanu zapalnego i uszkodzeń ekscytotoksycznych po urazie — choć nie zidentyfikowano żadnego pojedynczego składnika czynnego
Zgodnie z doniesieniami podnosi ekspresję BDNF w mózgu i hamuje gałąź sygnalizacji LIF/STAT czynnika CNTF, zwiększając tworzenie nowych neuronów i poziom białek synaptycznych bez działań niepożądanych, jakie ma sam CNTF jako czynnik wzrostu
Niejasny
Aktywuje receptory melanokortynowe (głównie MC4R) w obszarach mózgu związanych z podnieceniem seksualnym; nie jest lekiem działającym na naczynia krwionośne, jak sildenafil
Aktywuje receptor MC1R na komórkach barwnikowych, pobudzając wytwarzanie eumelaniny (ciemnego barwnika chroniącego przed UV) bez potrzeby ekspozycji na UV; wykazuje też działanie antyoksydacyjne i przeciwzapalne w skórze
Przyciemnia skórę poprzez MC1R na komórkach barwnikowych, a ponieważ działa też na mózgowe receptory melanokortynowe, wywołuje erekcje, utratę apetytu, nudności i ziewanie
Pobudza podwzgórzowe neurony GnRH, które uwalniają LH i FSH z przysadki, co z kolei napędza testosteron lub estrogen oraz owulację — stoi w osi reprodukcyjnej o jeden stopień wyżej niż GnRH
Przekazuje przysadce sygnał do pulsacyjnego uwolnienia LH i FSH; podawany w pulsach stymuluje gonady, podawany w sposób ciągły wyłącza je
Działa jako długo utrzymujący się zamiennik LH na receptorze LH/CG: u mężczyzn pobudza jądra do wytwarzania testosteronu i wspiera wytwarzanie plemników; u kobiet wyzwala końcowe dojrzewanie komórki jajowej i owulację oraz wspiera ciałko żółte
Obkurcza macicę i przewody mleczne poprzez receptor oksytocyny; w mózgu moduluje uwagę społeczną, więzi, stres i reakcję seksualną
Rozluźnia mięśniówkę gładką (naczynia krwionośne, drogi oddechowe, przewód pokarmowy), pobudza wydzielanie i jest jednym z głównych przeciwzapalnych i równoważących układ odpornościowy neuropeptydów organizmu; w płucach chroni komórki wytwarzające surfaktant
Według proponowanego mechanizmu konkuruje z SNAP-25 w kompleksie „SNARE”, nieznacznie zmniejszając uwalnianie acetylocholiny w złączu nerwowo-mięśniowym i w ten sposób wygładzając zmarszczki mimiczne — bardzo łagodna, odwracalna wersja działania toksyny botulinowej, o ile przenika…
Działa na receptor GHRH w przysadce, wywołując impuls hormonu wzrostu; cztery podstawienia zwalniają klirens enzymatyczny, więc impuls jest większy i dłuższy niż przy natywnym GHRH
Naśladuje grelinę w przysadce i podwzgórzu, uwalniając puls hormonu wzrostu, z działaniami niepożądanymi typu GHRP-6 dotyczącymi apetytu, kortyzolu i prolaktyny
Naśladuje ghrelinę, wywołując impuls uwolnienia hormonu wzrostu z przysadki; podobnie jak hexarelin powoduje też niewielkie wzrosty prolaktyny, ACTH i kortyzolu
Wiąże receptor GH w wątrobie, mięśniach, kościach i tkance tłuszczowej; napędza wytwarzanie IGF-1 i działa bezpośrednio, pobudzając wzrost, syntezę białek i rozkład tłuszczu oraz zmniejszając wrażliwość na insulinę
Aktywuje receptor IGF-1 tak jak IGF-1, ale wiąże się znacznie słabiej z białkami wiążącymi IGF, więc większa jego część pozostaje wolna i aktywna — w kulturze komórkowej jest około 10 razy silniejszy niż IGF-1
Przekazuje sygnał przez receptor IGF-1 i izoformę A receptora insulinowego, promując wzrost i przeżycie, podczas gdy trzeci receptor (IGF2R) go usuwa; u dorosłych jest głównie czynnikiem wzrostu płodowym i tkankowym, a nie hormonem napędzanym przez GH…
Naśladuje grelinę, wywołując mierzalny wyrzut hormonu wzrostu z przysadki; słaby wyrzut wskazuje na niedobór GH
Aktywuje receptor GLP-1: więcej insuliny przy wysokim poziomie glukozy, mniej glukagonu, wolniejsze opróżnianie żołądka, mniejszy apetyt
Aktywuje receptor GLP-1: glukozozależne uwalnianie insuliny, obniżenie glukagonu, wolniejsze opróżnianie żołądka, zmniejszony apetyt; fragment przeciwciała utrzymuje go we krwi przez wiele dni
Aktywuje receptor GLP-1, wyraźnie spowalniając opróżnianie żołądka, dlatego działa głównie na glikemię poposiłkową; zmniejsza też apetyt
Aktywność GLP-1 zmniejsza apetyt i obniża stężenie glukozy; dodatkowa aktywność wobec receptora glukagonu zwiększa wydatek energetyczny i nasila rozkład tłuszczu w wątrobie
Zastępuje hormon amylinę, który komórki beta normalnie uwalniają wraz z insuliną: spowalnia opróżnianie żołądka, hamuje poposiłkowe wydzielanie glukagonu i zmniejsza apetyt
Aktywuje receptory amyliny (kompleksy receptora kalcytoninowego + RAMP) w pniu mózgu i podwzgórzu, zwiększając uczucie sytości, zmniejszając spożycie pokarmu i spowalniając opróżnianie żołądka — opisywany jako zrównoważony agonista receptorów amyliny/kalcytoniny, a nie…
Aktywuje receptory amyliny w pniu mózgu i podwzgórzu, zwiększając uczucie sytości i zmniejszając spożycie pokarmu, a także spowalniając opróżnianie żołądka
Zwalnia podział komórek macierzystych krwiotworzenia i tłumi włóknienie napędzane przez TGF-β; jest rozkładany przez ACE, więc inhibitory ACE podnoszą jego stężenie kilkukrotnie
Działa miejscowo w błonie śluzowej jelita, zapobiegając rozluźnianiu się połączeń ścisłych między komórkami, dzięki czemu mniej fragmentów glutenu i innych dużych cząsteczek przedostaje się przez barierę
Blokuje nikotynowe receptory acetylocholinowe na komórkach uwalniających adrenalinę, dzięki czemu uwalnia się mniej katecholamin; w badaniach na zwierzętach i na komórkach obniża też ciśnienie krwi, wycisza pracę serca, poprawia sygnalizację insulinową i zabija niektóre drobnoustroje
Według hipotezy wnika do komórek i zmienia ekspresję genów w tkankach układu odpornościowego i innych, przesuwając starzejące się komórki w stronę bardziej aktywnego stanu; mechanizm opiera się na badaniach na hodowlach komórkowych i pracach modelowych
Według proponowanej hipotezy zmienia aktywność genów w komórkach wątroby i układu odpornościowego poprzez rozluźnianie skondensowanej chromatyny; na podstawie badań na hodowlach komórkowych jednej grupy
Zgłaszano, że normalizuje liczbę i funkcję limfocytów T oraz hamuje angiogenezę; cel molekularny nie został ustalony
Prawdziwy hormon grasicy, który wspomaga dojrzewanie limfocytów T i utrzymuje równowagę sygnalizacji immunologicznej; u gryzoni dodatkowo tłumi stan zapalny i ból
Przypisuje mu się działanie neuroprotekcyjne i „nootropowe” — zmniejszanie toksyczności glutaminianu, stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego oraz wspieranie przeżycia neuronów — jednak składniki aktywne nie zostały zidentyfikowane
Przypisuje mu się działanie ochronne i stymulujące na nabłonek barwnikowy siatkówki i fotoreceptory oraz poprawę metabolizmu siatkówki; składników czynnych nie zidentyfikowano
Według hipotezy pobudza aktywność komórek w tkance jąder i przysadki oraz przywraca wydzielanie hormonów u starzejących się samców poprzez wpływ na ekspresję genów; dowody pochodzą z badań in vitro i od jednej grupy
Według proponowanej hipotezy wnika do komórek, wiąże DNA w regionach promotorowych genów i delikatnie zmienia ekspresję genów związanych z przeżyciem kardiomiocytów i aktywnością fibroblastów — wykazano to wyłącznie w badaniach komórkowych i na gryzoniach jednej grupy badawczej
Według proponowanej hipotezy reguluje ekspresję genów w nabłonku oskrzeli i żołądka — w tym genów antyoksydacyjnych i przeciwzapalnych — poprzez wiązanie z DNA; dane z badań komórkowych i na gryzoniach pochodzące od jednej grupy
Według hipotezy wiąże DNA w komórkach nabłonka oskrzeli i zmienia ekspresję genów związanych z proliferacją, różnicowaniem oraz funkcją mucynową/antyoksydacyjną; wykazane w hodowlach komórkowych i u gryzoni przez jedną grupę
Przypuszczalnie reguluje ekspresję genów w śródbłonku naczyniowym i mięśniach gładkich — a w późniejszych pracach także w neuronach — poprzez wiązanie z DNA; dowody z badań komórkowych i na gryzoniach pochodzą od jednej grupy
Przypuszczalnie reguluje ekspresję genów w hepatocytach i nabłonku jelitowym — genów proliferacji, antyoksydacyjnych i detoksykacyjnych — poprzez wiązanie z DNA; dowody od jednej grupy, z badań komórkowych i na gryzoniach
Naśladuje peptyd humanin — wiąże się z kompleksem receptorowym na powierzchni komórki (CNTFR/WSX-1/gp130) oraz z wewnątrzkomórkowymi białkami proapoptotycznymi (Bax, IGFBP-3), chroniąc komórki przed stresem i śmiercią — ale jest około 1,000 razy silniejszy od naturalnego peptydu w…
Sygnalizacja cytoprotekcyjna i metaboliczna podobna do tej, którą wywołuje peptyd humanin — zmniejsza apoptozę i stres oksydacyjny, poprawia funkcję mitochondriów i wrażliwość na insulinę u gryzoni; nowsze prace wskazują na działanie w podwzgórzu oraz na efekty podobne do działania chaperonów…
Według doniesień przywraca zmniejszone z wiekiem wydzielanie melatoniny, normalizuje dobowe rytmy hormonalne, zwiększa aktywność enzymów antyoksydacyjnych i, według raportów tej grupy, wydłuża telomery — dane pochodzą głównie od jednej grupy badawczej z okresu czterech dekad
Błonowe Klotho jest koreceptorem FGF23 (kontrola fosforanów i witaminy D); rozpuszczalne Klotho działa hormonalnie — wycisza sygnalizację insuliny/IGF-1 i Wnt, chroni przed stresem oksydacyjnym i nasila funkcję synaptyczną u zwierząt
Wiąże receptory aktywiny typu II (ActRIIA/B) wraz z ALK4/5/7 i przekazuje sygnał przez SMAD2/3 — tym samym szlakiem co miostatyna, dlatego jego wpływ na mięśnie jest przedmiotem sporu
W organizmie rozkładany do cykloprolilglicyny, dipeptydu wytwarzanego przez sam mózg; u gryzoni zwiększa poziom NGF i BDNF w hipokampie, chroni neurony przed uszkodzeniami oksydacyjnymi i związanymi z amyloidem oraz moduluje sygnalizację glutaminianergiczną
Zakłada się, że jest taki sam jak w przypadku Semax — nasila sygnalizację BDNF i NGF w mózgu, modyfikuje ekspresję genów po niedokrwieniu i hamuje rozkład enkefalin — przy czym osłony na końcach łańcucha mają spowolnić degradację enzymatyczną
Zakłada się, że jest taki sam jak w przypadku Selank — modulacja sygnalizacji związanej z GABA, hamowanie enzymów rozkładających enkefaliny oraz zmiany w ekspresji genów odpornościowych i prozapalnych — przy czym osłony na końcach łańcucha mają spowolnić degradację enzymatyczną
Przypuszcza się, że wnika do komórek i wiąże się z DNA/histonami, przesuwając ekspresję genów w kierunku przeżycia i naprawy neuronów, oraz wspiera regenerację uszkodzonych nerwów — wykazano to wyłącznie u gryzoni i w hodowlach komórkowych, w badaniach jednej grupy
Stabilizuje mikrotubule wewnątrz neuronów przez oddziaływanie z białkami wiążącymi końce mikrotubul, co w komórkach i u zwierząt zmniejsza splątanie białka tau, chroni synapsy i poprawia przeżycie w warunkach stresu
Aktywuje receptory oreksynowe OX1R i OX2R w obwodach mózgowych podtrzymujących czuwanie, utrzymując stan przebudzenia, tłumiąc sen REM oraz zwiększając apetyt, motywację nagrody i napięcie współczulne
Działa w podwzgórzu i pniu mózgu, tłumiąc przyjmowanie pokarmu niezależnie od leptyny, podnosi ciśnienie krwi i napięcie układu sympatycznego, poprawia gospodarkę glukozą u gryzoni i zwiększa zachowania lękowe — przez receptor, który…
Zgodnie z analogią do pozostałych członków rodziny przypuszcza się, że przenika do komórek ściany pęcherza i moduluje ekspresję genów w kierunku prawidłowej funkcji i naprawy tkanki; żaden opublikowany eksperyment nie wykazał tego dla samego Vesilute
Aktywuje receptor kisspeptin (KISS1R, dawniej GPR54) na podwzgórzowych neuronach GnRH, co uwalnia GnRH, a przez to LH i FSH z przysadki
Początkowo pobudza, a następnie odczula receptory GnRH w przysadce, wyłączając LH/FSH, a tym samym obniżając testosteron lub estrogeny do poziomów kastracyjnych/pomenopauzalnych w ciągu 2–4 tygodni
Po początkowym wyrzucie stale zajmuje przysadkowe receptory GnRH i je odczula, hamując wydzielanie LH/FSH, a w konsekwencji testosteronu lub estrogenów do poziomów kastracyjnych/pomenopauzalnych
Kompetycyjnie blokuje przysadkowe receptory GnRH, przez co LH i FSH spadają w ciągu kilku godzin, bez początkowego efektu flare i z szybkim odwróceniem działania po odstawieniu
Kompetycyjnie blokuje przysadkowe receptory GnRH, hamując LH (i w mniejszym stopniu FSH) w ciągu kilku godzin, bez efektu wyrzutu (flare); działanie jest odwracalne w ciągu 1–2 dni od odstawienia
Selektywnie aktywuje receptory wazopresynowe V2: w nerkach zagęszcza mocz i zatrzymuje wodę; w naczyniach krwionośnych uwalnia zmagazynowany czynnik von Willebranda i czynnik VIII
Aktywuje receptory V1a (skurcz naczyń krwionośnych, obwody społeczne w mózgu), receptory V1b (uwalnianie ACTH z przysadki) oraz receptory V2 (zatrzymywanie wody w nerce, uwalnianie vWF)
Po krótkiej stymulacji odczula przysadkowe receptory GnRH i hamuje wydzielanie LH/FSH, obniżając poziom estrogenów (lub testosteronu) do wartości pomenopauzalnych/przedpokwitaniowych
Ponownie aktywuje szlak apetytu MC4R w podwzgórzu, przerwany poniżej leptyny w otyłości związanej z niedoborem POMC, PCSK1, LEPR oraz z zespołem Bardeta-Biedla, zmniejszając głód i masę ciała
Aktywuje receptory melanokortynowe MC1R (pigmentacja skóry, działanie przeciwzapalne), MC3R i MC4R (apetyt, bilans energetyczny, funkcje seksualne) oraz MC5R (gruczoły łojowe i zewnątrzwydzielnicze)
„Matrykina” — fragment białka macierzy, który sygnalizuje fibroblastom, by wytwarzały więcej kolagenu, fibronektyny i glikozaminoglikanów, jakby naprawiały ranę
Zakłada się, że pal-GHK sygnalizuje odbudowę kolagenu i macierzy; zakłada się, że pal-GQPR tłumi wytwarzanie przez skórę zapalnego przekaźnika interleukiny-6, która w przeciwnym razie przyspiesza rozpad macierzy
Według proponowanej hipotezy konkuruje z SNAP-25 w kompleksie SNARE, którego zakończenia nerwowe używają do uwalniania acetylocholiny, nieznacznie osłabiając sygnał dla mięśni, który tworzy zmarszczki mimiczne — to znacznie łagodniejsza, odwracalna wersja działania toksyny botulinowej
Według proponowanego mechanizmu blokuje receptor nikotynowy acetylocholiny typu mięśniowego po mięśniowej stronie złącza, przez co mięsień słabiej reaguje na sygnały nerwowe — po przeciwnej stronie złącza niż peptydy typu Argireline
Przypuszcza się, że aktywuje receptory enkefalinowe (opioidowe) na zakończeniach nerwowych, co zmniejsza napływ wapnia, a w efekcie ilość acetylocholiny uwalnianej w złączu nerwowo-mięśniowym
Odwracalnie hamuje tyrozynazę, spowalniając wytwarzanie nowej melaniny, dzięki czemu istniejący barwnik blednie wraz z normalną odnową skóry — bez niszczenia komórek barwnikowych
Blokuje wiązanie CXXC5 z Dishevelled, usuwając naturalny hamulec sygnalizacji Wnt/β-katenina w mieszkach włosowych i skórze, co u myszy ponownie aktywuje wzrost mieszków i tworzenie włosów indukowane zranieniem
Własny ligand organizmu dla receptora sekretagogów hormonu wzrostu (GHS-R1a): wyzwala uwalnianie GH z przysadki, pobudza apetyt poprzez podwzgórze, przyspiesza opróżnianie żołądka i podnosi poziom glukozy we krwi, powściągając insulinę
Sygnalizuje mózgowi, ile tkanki tłuszczowej jest w organizmie; gdy poziom leptyny jest bardzo niski (głodzenie, lipodystrofia, niedobór genetyczny), jej uzupełnienie przywraca kontrolę apetytu, tempo metabolizmu, hormony płciowe i wrażliwość na insulinę — gdy poziom leptyny jest…
Wchłonięte Pro-Hyp i Hyp-Gly wydają się działać jako sygnały dla fibroblastów i chondrocytów, zwiększając syntezę kolagenu, elastyny i proteoglikanów; dostarcza także glicyny i proliny jako materiału budulcowego
Różne fragmenty działają odmiennie: niektóre hamują ACE (enzym regulujący ciśnienie krwi), niektóre pobudzają wydzielanie insuliny i GLP-1, a niektóre działają jako słabe peptydy opioidowe lub przeciwdrobnoustrojowe; GMP jest źródłem białka pozbawionym fenyloalaniny
IPP/VPP hamują ACE; kazomorfiny są słabymi agonistami receptorów opioidowych; CPP wiążą wapń; α-casozepine wiąże się in vitro z receptorami GABA-A (działanie podobne do benzodiazepin)
Wiąże deacetylowane histony i hamuje acetylację histonów w jądrach komórkowych (epigenetyczny „hamulec”), hamuje acetylację histonów rdzeniowych i sygnalizację przez integryny; zgłaszano również, że zmniejsza ekspresję reduktazy HMG-CoA
Frakcje hamują ACE i DPP-4 in vitro, modulują metabolizm lipidów (peptydy pochodzące z β-konglicyniny zmniejszają ilość tłuszczu w wątrobie u gryzoni) i działają jako szybko wchłaniane źródła aminokwasów dla mięśni
Kolagen morski działa jak inne peptydy kolagenowe (sygnalizacja Pro-Hyp / Hyp-Gly do fibroblastów); frakcje FPH hamują ACE, modulują kwasy żółciowe i mogą poprawiać gospodarkę glukozą — głównie dane z badań na zwierzętach
Buforują kwasy, chelatują metale, neutralizują reaktywne związki karbonylowe i aldehydy, a (anserine) jest odporniejsza na rozkład przez surowiczą karnozynazę niż carnosine, dzięki czemu może dostarczać aktywność HCD do tkanek
„Matrykina” — fragment naśladujący kawałek rozłożonego kolagenu, który sygnalizuje fibroblastom, by wytwarzały nowy kolagen, fibronektynę i kwas hialuronowy
Według doniesień hamuje wytwarzanie interleukiny 6 (IL-6) – przekaźnika zapalnego, którego poziom rośnie z wiekiem i pod wpływem promieniowania UV i który napędza rozpad kolagenu
Zaprojektowany tak, aby naśladować fragment trombospondyny-1, który aktywuje utajony TGF-β, główny czynnik wzrostu pobudzający fibroblasty do wytwarzania kolagenu; deklaruje się też, że hamuje rozkładające kolagen MMP
Według doniesień miejscowo hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), poprawiając mikrokrążenie i odpływ płynu pod oczami, oraz ogranicza glikację kolagenu
GHK: przekazuje fibroblastom sygnał do naprawy i wiąże miedź już obecną w skórze; GPO: działa jako „budulec” kolagenu i sygnał matrykinowy dla fibroblastów
Według doniesień opóźnia starzenie komórkowe fibroblastów i keratynocytów oraz zwiększa ilość białek macierzy związanych z jędrnością skóry; promowany jako peptyd „ujędrniający” i „przeciwstarzeniowy”
Aktywuje MC1R na melanocytach, zwiększając produkcję melaniny (zwłaszcza brązowo-czarnej eumelaniny), a w ramach tego samego szlaku wycisza sygnalizację zapalną i wspiera procesy naprawy DNA
Oba zmniejszają wytwarzanie melaniny na etapie poprzedzającym tyrozynazę: oligopeptide-68 poprzez obniżanie MITF (głównego przełącznika genów pigmentacji); nonapeptide-1 poprzez blokowanie wiązania α-MSH z jego receptorem
Peptydy mają zakotwiczać i odżywiać mieszek włosowy (białka macierzy, mikrokrążenie); roślinne składniki towarzyszące (apigenina, kwas oleanolowy; biochanina A) mają ograniczać powstawanie DHT i stan zapalny wokół mieszka
EGF pobudza proliferację i migrację keratynocytów i fibroblastów poprzez receptor EGF; bFGF pobudza proliferację fibroblastów, syntezę kolagenu i wzrost nowych naczyń krwionośnych poprzez receptory FGF
Wiąże się z ludzkim receptorem GLP-1 i naśladuje hormon jelitowy GLP-1 — zależne od glukozy uwalnianie insuliny, mniej glukagonu, wolniejsze opróżnianie żołądka, zmniejszony apetyt — ale jest odporny na enzym, który rozkłada GLP-1 w ciągu kilku minut
TRH nakazuje przysadce uwolnienie TSH (i prolaktyny); w mózgu działa jako neuromodulator, który zwiększa pobudzenie, aktywność ruchową i wyjście móżdżku — taltirelin zaprojektowano tak, by wykorzystać efekty mózgowe przy minimalnym wpływie na tarczycę
Podawany jako krótki impuls raz na dobę, przejściowo aktywuje receptor PTH1 na komórkach kostnych, co pobudza osteoblasty (komórki budujące kość) silniej niż osteoklasty — odwrotnie niż stale wysokie stężenie PTH
Aktywuje ten sam receptor PTH1 co teriparatide, ale wiąże się preferencyjnie z krótkotrwałą konformacją receptora, wywołując krótszy sygnał, który sprzyja tworzeniu kości przy mniejszej resorpcji kości i mniejszym uwalnianiu wapnia
Wiąże się z receptorami calcitonin na osteoklastach i w ciągu kilku minut hamuje resorpcję kości; zwiększa też wydalanie wapnia przez nerki i wykazuje odrębne, ośrodkowe działanie przeciwbólowe
Aktywuje receptory somatostatyny (głównie SSTR2, także SSTR5), wyłączając wydzielanie hormonu wzrostu, wielu hormonów jelitowych i peptydów nowotworowych, oraz spowalnia motorykę przewodu pokarmowego i przepływ krwi w krążeniu trzewnym
Aktywuje receptory somatostatynowe SSTR2 i SSTR5, hamując wydzielanie hormonu wzrostu oraz hormonów jelitowych/nowotworowych i spowalniając wzrost guzów neuroendokrynnych
Aktywuje cztery z pięciu receptorów somatostatynowych (SSTR1, 2, 3, a zwłaszcza SSTR5), hamując wydzielanie ACTH przez guzy kortykotropowe przysadki oraz GH przez guzy somatotropowe, które słabo odpowiadają na octreotide lub lanreotide
Aktywuje receptor glucagonu na komórkach wątroby, wyzwalając uwalnianie zmagazynowanej glukozy (glikogenoliza) i wytwarzanie nowej glukozy; podnosi stężenie cukru we krwi w ciągu 10–15 minut, pod warunkiem że istnieją zapasy glikogenu w wątrobie
Wiąże się z receptorem insuliny (kinazą tyrozynową) na komórkach mięśniowych, tłuszczowych i wątrobowych, nasilając wychwyt i magazynowanie glukozy, wyłączając wytwarzanie glukozy przez wątrobę i rozkład tłuszczu oraz pobudzając syntezę białek — główny sygnał anaboliczny organizmu i…
Aktywuje receptor peptydu natriuretycznego typu B (NPR-B) na komórkach chrząstki płytki wzrostowej, zwiększając poziom cGMP, co wyłącza nadmiernie aktywną sygnalizację FGFR3–MAPK hamującą wzrost kości w achondroplazji
Aktywuje receptory GC-C na powierzchni nabłonka jelitowego, podnosząc poziom cGMP, co kieruje jony chlorkowe i wodorowęglanowe (a w konsekwencji wodę) do światła jelita, zmiękczając stolec i przyspieszając pasaż, podczas gdy cGMP wydostający się z komórek wycisza…
Wiąże trombinę bezpośrednio w dwóch miejscach i blokuje jej zdolność wytwarzania fibryny; trombina następnie wolno przecina peptyd, więc blokada jest krótkotrwała i odwracalna
Odwracalnie zajmuje płytkowy receptor glikoproteinowy IIb/IIIa, przez co fibrynogen nie może sieciować płytek krwi — to ostatni wspólny etap zlepiania się płytek
Wiąże wirusowe białko gp41 w trakcie jego fuzji z komórką, blokując je w stanie otwartym, przez co wirus nie może wniknąć do komórki
Blokuje bramkowane napięciem kanały wapniowe typu N (CaV2.2) na zakończeniach nerwów bólowych w rdzeniu kręgowym, zatrzymując uwalnianie neuroprzekaźników bólu
Kompetycyjnie blokuje receptor bradykininowy B2, dzięki czemu nadmiar bradykininy wytwarzanej podczas napadu HAE nie może powodować przeciekania naczyń krwionośnych
Aktywuje cyklazę guanylanową C w nabłonku jelita, zwiększając stężenie cGMP, co powoduje przemieszczanie chlorków i wody do światła jelita i zmiękcza stolec; cGMP tłumi też aktywność nerwów przewodzących ból trzewny
Aktywuje receptor A peptydów natriuretycznych, zwiększając stężenie cGMP, co rozszerza tętnice i żyły, obniża ciśnienia napełniania oraz nasila utratę soli i wody przez nerki
Wiąże cyklofilinę wewnątrz limfocytów T; powstały kompleks blokuje kalcyneurynę, przez co limfocyty T nie mogą włączyć genu IL-2 ani innych genów aktywacji
W obecności wapnia wbudowuje swój ogon tłuszczowy w błonę komórkową bakterii, tworzy skupiska i powoduje wyciek jonów, szybko zabijając komórkę bez jej lizy
Atom boru odwracalnie wiąże miejsce aktywne proteasomu 26S (głównie podjednostkę β5 o aktywności „chymotrypsynopodobnej”), uniemożliwiając komórkom usuwanie niepotrzebnych białek; komórki szpiczaka, które wytwarzają ogromne ilości białka przeciwciał, nie radzą sobie…
Kationowe peptydy, które uszkadzają błony drobnoustrojów (częściowo poprzez wiązanie lipidu II, prekursora ściany komórkowej), a także przekazują sygnały układowi odpornościowemu, przyciągając i aktywując komórki odpornościowe
Peptyd działający jak detergent, który wnika w błony komórkowe i je lizuje — to stoi zarówno za jego aktywnością przeciwdrobnoustrojową/przeciwnowotworową w laboratorium, jak i za jego toksycznością i bólem
Peptydy kationowe, które wiążą i uszkadzają błony drobnoustrojów oraz wychwytują żelazo potrzebne bakteriom; białko macierzyste moduluje także odporność
Kationowy peptyd uszkadzający błony, który permeabilizuje błony bakteryjne, co daje szerokie spektrum działania i niską skłonność do selekcji oporności
Kationowy peptyd działający na błony komórkowe, o aktywności przeciwbakteryjnej i przeciwgrzybiczej, stosowany miejscowo we wskazaniach skórnych i w miejscu wkłucia cewnika
Wiąże lipid II (składnik budulcowy bakteryjnej ściany komórkowej), jednocześnie blokując syntezę ściany i wykorzystując lipid II jako punkt zakotwiczenia do tworzenia porów w błonie
Tworzy w błonie bakteryjnej kanały jonowe w postaci dimerów ułożonych „głowa do głowy”, przez które wyciekają jony Na⁺/K⁺, co niszczy gradienty jonowe niezbędne komórce
Ich ładunek dodatni wiąże lipid A lipopolisacharydu w błonie zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych, uszkadzając ją oraz błonę wewnętrzną i zabijając komórkę
Odtwarza miejsce aktywne tymopoetyny, sprzyjając dojrzewaniu i regulacji limfocytów T — „dwukierunkowy” modulator odpowiedzi immunologicznej
Uważa się, że odwraca odpowiedź immunologiczną od atakowania mieliny — indukując regulatorowe/przeciwzapalne limfocyty T i działając jako wabik przypominający zasadowe białko mieliny
Wiąże receptor podobny do receptora kalcytoniny w parze z RAMP2 lub RAMP3, podnosi cAMP, rozszerza naczynia krwionośne i — co istotne — stabilizuje barierę między krwią a tkanką
Aktywuje receptor APJ, zwiększając kurczliwość serca bez istotnego wzrostu zużycia tlenu, rozszerzając naczynia krwionośne za pośrednictwem tlenku azotu i przeciwdziałając ramieniu angiotensyny II układu renina–angiotensyna
Działa głównie przez receptor Mas, przeciwstawiając się angiotensin II: rozszerza naczynia, zmniejsza włóknienie i stan zapalny oraz ogranicza proliferację komórek
Aktywuje receptor RXFP1, rozszerzając naczynia krwionośne, zwiększając przepływ krwi przez nerki i hamując włóknienie — hormon przebudowujący tkankę łączną
Urocortin 1 aktywuje oba receptory CRF (CRF-R1 i R2); urocortin 2 i 3 działają wybiórczo na CRF-R2, co w sercu i naczyniach oznacza rozszerzenie naczyń i wzrost kurczliwości, a nie reakcję stresową
Działa na trzy receptory sprzężone z białkiem G (GalR1–3), w większości hamująco: wycisza wyładowania neuronów, hamuje wydzielanie insuliny, tłumi sygnalizację bólową i ogranicza szerzenie się napadu
Działa na receptory z rodziny Y: przez Y1 i Y5 w podwzgórzu jest najsilniejszym stymulatorem apetytu w organizmie; przez Y1 na naczyniach krwionośnych kurczy je; przez Y2 działa jak hamulec presynaptyczny, a w ciele migdałowatym sprzyja odporności na stres
Aktywuje receptor NK1, przekazując sygnały bólowe w rdzeniu kręgowym, wywołując zapalenie neurogenne w tkankach, rozszerzając naczynia i napędzając odruch wymiotny w pniu mózgu
Działa na receptor CLR/RAMP1, wywołując najsilniejsze znane u ludzi rozszerzenie naczyń mikrokrążenia oraz przekazując i uwrażliwiając przewodzenie bólu w układzie nerwu trójdzielnego — centralny mechanizm migreny
Działa na pięć receptorów (SSTR1–5), hamując wydzielanie niemal powszechnie — hormonu wzrostu, TSH, insuliny, glukagonu, gastryny i enzymów trzustkowych — oraz zmniejszając przepływ krwi w krążeniu trzewnym
Uwalniana przez komórki S dwunastnicy, gdy dociera do niej kwas; pobudza trzustkę do obfitego wydzielania płynu bogatego w wodorowęglany, a u osób z gastrinoma żołądek do uwalniania gastryny — na tym opierają się jej zastosowania diagnostyczne
Uwalniana przez komórki I dwunastnicy po posiłku bogatym w tłuszcze lub białko; kurczy pęcherzyk żółciowy, pobudza wydzielanie enzymów trzustkowych, spowalnia opróżnianie żołądka i za pośrednictwem nerwu błędnego sygnalizuje mózgowi sytość
Uwalniany z komórek L dolnego odcinka przewodu pokarmowego po posiłku, proporcjonalnie do liczby kalorii; PYY3-36 działa na receptory Y2 w podwzgórzu, pniu mózgu i nerwach błędnych, zmniejszając apetyt i spowalniając pasaż jelitowy
Naśladuje hormon jelitowy GLP-2: pogrubia i wydłuża błonę śluzową jelita, zwiększa przepływ krwi i wchłanianie składników odżywczych oraz spowalnia pasaż jelitowy — dzięki temu osoby z bardzo krótkim jelitem wchłaniają więcej z tego, co jedzą, i potrzebują mniej żywienia dożylnego
Aktywuje zarówno receptor GLP-1 (mniej jedzenia, więcej insuliny), jak i receptor glukagonu (większy wydatek energetyczny, intensywniejsze spalanie tłuszczu w wątrobie) — połączenie, które obniża masę ciała bardziej niż samo hamowanie apetytu i poprawia stłuszczenie…
Uwalniana z każdym impulsem insuliny po posiłku; spowalnia opróżnianie żołądka, hamuje glukagon i sygnalizuje sytość przez pień mózgu — „trzeci hormon komórek beta”, który łagodzi poposiłkowy wzrost glukozy
Uwalniane, gdy serce jest rozciągane przez nadmierną objętość krwi lub ciśnienie; działają na nerki, zwiększając wydalanie sodu i wody, rozkurczają naczynia krwionośne oraz wyłączają układ renina–angiotensyna–aldosteron i układ współczulny — własny…
Najsilniejszy czynnik zwężający naczynia, jaki wytwarza organizm: miejscowy sygnał, który zwęża naczynia krwionośne, z czasem pogrubia ich ściany i napędza zwłóknienie — nadaktywny w nadciśnieniu płucnym, nadciśnieniu opornym i w części chorób nerek
Miejscowy mediator zapalny: rozszerza naczynia krwionośne, powoduje przeciekanie płynu z naczyń włosowatych (obrzęk), pobudza nerwy bólowe oraz wywołuje kaszel i skurcz dróg oddechowych — przydatny w obronie tkanek, szkodliwy przy nadprodukcji, jak w dziedzicznym obrzęku naczynioruchowym
Własne przekaźniki organizmu o działaniu podobnym do morfiny: uwalniane przez neurony i przysadkę, by tłumić sygnały bólowe, osłabiać odpowiedź na stres, kształtować nagrodę i nastrój oraz regulować pracę jelit, oddychanie i wydzielanie hormonów — działające na te same receptory, które…
Nie działa na receptor IGF-1; wydaje się normalizować rozwój synaps i tłumić neurozapalenie, wpływając na mikroglej, astrocyty i morfologię dendrytów w modelach zespołu Retta — dokładny receptor nieznany
Zwiększa komórkowy wychwyt cynku i działa na szlaki zależne od cynku; aktywuje odpowiedzi antyoksydacyjne Nrf2; moduluje sygnalizację dopaminergiczną i sygnalizację apetytu u gryzoni; niedawno opisany jako modulator kanału chlorkowego CLIC1
Silnie i wybiórczo hamuje enzymy neutrofili – elastazę i proteinazę 3 – ograniczając niszczenie tkanek; wykazuje też działanie przeciwdrobnoustrojowe, przeciwzapalne (wygaszające NF-κB) i immunomodulujące
Wiąże się wybiórczo z powierzchnią komórek glejaka i kilku innych nowotworów — cel wiązania przypisuje się zwykle kompleksowi metaloproteinazy macierzy 2 oraz składnikom kanałów chlorkowych — i przenosi do guza to, co zostanie do niego przyczepione (barwnik fluorescencyjny, …
Blokują kanały jonowe wrażliwe na kwas (ASIC1a i ASIC1b), a nie receptory opioidowe, wywołując u gryzoni analgezję, której nalokson nie odwraca
Każda rodzina blokuje lub moduluje określony kanał jonowy albo receptor z niezwykłą precyzją — receptory nikotynowe (α), bramkowane napięciem kanały sodowe (μ), kanały wapniowe (ω), transport noradrenaliny (χ) — dlatego właśnie są standardowymi…
Wybiórczo blokuje kanały potasowe aktywowane wapniem o małej konduktancji (kanały SK, głównie SK2/KCa2.2), usuwając hiperpolaryzację następczą, która normalnie ogranicza powtarzalne wyładowania w neuronach i innych komórkach pobudliwych
Działają na rodzinę receptorów bombesin — głównie receptor GRP (BB2/GRPR) i receptor neuromedin B (BB1) — która w prawidłowej fizjologii pobudza uwalnianie gastryny, motorykę jelit, sytość i świąd, i która ulega silnej nadekspresji w kilku…
Dwuwartościowy, praktycznie nieodwracalny bezpośredni inhibitor trombiny — jeden koniec zajmuje miejsce aktywne trombiny, drugi jej egzomiejsce wiążące fibrynogen — blokujący powstawanie skrzepu bez udziału antytrombiny i bez neutralizacji przez…
Crotalphine wywołuje u gryzoni długo utrzymującą się analgezję, aktywując obwodowe receptory opioidowe (kappa i delta) i angażując sygnalizację kannabinoidową; crotamine to toksyna mięśniowa, która jest zarazem sprawnym peptydem przenikającym do komórek i…
Hi1a jest silnym i wybiórczym inhibitorem kanału jonowego wrażliwego na kwas 1a (ASIC1a) — kanału, który napędza śmierć komórki, gdy pH tkanki spada przy utracie dopływu krwi; ProTx-II jest silnym inhibitorem bramkowanego napięciem kanału sodowego…
Silnie kationowe i amfipatyczne — wiążą anionowe błony bakteryjne i lipopolisacharyd, permeabilizują błonę i szybko zabijają; ta sama chemia fizyczna czyni je cytotoksycznymi dla komórek ssaków i krwinek czerwonych w wyższych…
Peptyd wiąże się z receptorem somatostatynowym podtypu 2 (SSTR2) na komórkach guzów neuroendokrynnych i ulega internalizacji; Ga-68 emituje pozytony wykrywane przez kamerę PET, a Lu-177 emituje cząstki beta o krótkim zasięgu, które napromieniają guz od…
Wiąże SSTR2 (i w mniejszym stopniu SSTR5) na komórkach guzów neuroendokrynnych; dołączony radiometal umożliwia ich obrazowanie lub napromienianie
Ugrupowanie główne Glu-urea-Lys wiąże się z miejscem aktywnym PSMA — enzymu nadmiernie eksprymowanego na powierzchni większości komórek raka prostaty; kompleks ulega internalizacji, a przyłączony izotop umożliwia obrazowanie (Ga-68) lub napromienianie (Lu-177) komórki
Wiąże się z SSTR2 (i SSTR5) na komórkach guzów neuroendokrynnych; promieniowanie gamma indu-111 jest rejestrowane przez gammakamerę po 4 i 24 godzinach
Wiąże SSTR2, nie aktywując go ani nie wywołując jego internalizacji; ponieważ antagoniści rozpoznają znacznie więcej konformacji receptora niż agoniści, na każdą komórkę nowotworową wiąże się znacznie więcej cząsteczek, co daje większą dawkę promieniowania lub jaśniejszy obraz
Wiąże FAP, proteazę na powierzchni fibroblastów związanych z nowotworem w podścielisku większości guzów litych (oraz w niektórych tkankach zwłókniałych i objętych stanem zapalnym); izotop obrazuje lub napromienia tkankę podporową guza, a nie same komórki nowotworowe…
RGD to sekwencja trzech aminokwasów, za pomocą której białka macierzy zewnątrzkomórkowej wiążą się z receptorami integrynowymi; cykliczne peptydy RGD wiążą integrynę αvβ3 (oraz αvβ5) w naczyniach krwionośnych guza i na niektórych komórkach nowotworowych, albo je blokując (cilengitide), albo…
Wiąże się z receptorem GLP-1, który występuje w niezwykle dużej gęstości na insulinomach (oraz na prawidłowych komórkach beta trzustki), i ulega internalizacji; izotop pozwala kamerze PET lub SPECT wykryć guzy, które często mają poniżej 1 cm i są niewidoczne dla…
Grupy mannozowe tilmanoceptu wiążą CD206 (receptor mannozowy) na makrofagach i komórkach dendrytycznych w węzłach chłonnych, dzięki czemu jest on zatrzymywany w pierwszych („wartowniczych”) węzłach drenujących guz
Wiąże receptor chemokinowy CXCR4, który ulega nadekspresji w wielu nowotworach hematologicznych (szpiczak, chłoniak, białaczka), niektórych guzach litych, gruczolakach nadnerczy wytwarzających aldosteron i aktywowanych komórkach odpornościowych; izotop obrazuje lub…
Wiąże się z przysadkowymi receptorami GnRH znacznie trwalej niż naturalny GnRH; po krótkim wyrzucie LH/FSH następuje desensytyzacja receptorów i trwałe zahamowanie wytwarzania testosteronu lub estrogenów
Ciągła stymulacja receptora GnRH odczula przysadkę, wyłączając wydzielanie LH/FSH, a w konsekwencji produkcję testosteronu lub estrogenów, po początkowym przejściowym nasileniu (flare)
Ciągła stymulacja receptora GnRH na niskim poziomie z rezerwuaru hydrożelowego odczula przysadkę i hamuje LH, FSH oraz steroidy płciowe przez pełny rok
Bezpośrednio blokuje przysadkowe receptory GnRH, dzięki czemu LH, FSH i testosteron spadają w ciągu kilku dni bez początkowego wyrzutu
Powoli rozszczepiany w organizmie do lysine-vasopressin, która poprzez receptory V1 obkurcza tętnice trzewne (jelitowe), obniżając ciśnienie wrotne i przekierowując krew do nerek
Aktywuje receptory oksytocynowe macicy podobnie jak oxytocin, ale jest odporny na rozkład, więc pojedyncza dawka utrzymuje obkurczenie macicy przez godzinę lub dłużej po porodzie
Blokuje wiązanie oksytocyny z jej receptorem w mięśniu macicy, obniżając wewnątrzkomórkowe stężenie wapnia i zmniejszając częstotliwość skurczów
CRH pobudza kortykotropy przysadki do uwalniania ACTH; ACTH(1-24) pobudza korę nadnerczy (receptor MC2) do uwalniania kortyzolu — każdy z nich służy do badania kolejnego ogniwa łańcucha
Aktywuje receptory AT1 w mięśniówce naczyń krwionośnych, obkurczając tętnice i podnosząc ciśnienie krwi; pobudza też uwalnianie aldosteronu i vasopressin oraz aktywację układu współczulnego
Aktywuje receptor GLP-1, zwiększając zależne od glukozy wydzielanie insuliny, hamując wydzielanie glukagonu, spowalniając opróżnianie żołądka i zmniejszając apetyt; nośnik Fc wydłuża okres półtrwania, umożliwiając dawkowanie raz w tygodniu lub rzadziej
Standardowy agonizm receptora GLP-1 (glukozozależne uwalnianie insuliny, obniżenie glukagonu, spowolnienie opróżniania żołądka, zmniejszenie apetytu), przy czym fuzja z albuminą zapewnia okres półtrwania wynoszący około pięciu dni
Wiąże białko dopełniacza C3 i jego fragment C3b, blokując wszystkie trzy szlaki aktywacji dopełniacza w punkcie ich zbieżności
Wiąże składnik C5 dopełniacza w dwóch miejscach, zapobiegając jego rozszczepieniu na C5a i C5b, a tym samym hamując tworzenie kompleksu atakującego błonę, który uszkadza złącze nerwowo-mięśniowe
Blokuje receptor GLP-1, osłabiając nadmierny wyrzut insuliny, który powoduje niski poziom cukru we krwi po posiłkach u osób po operacji bypassu żołądkowego
Niekompetycyjnie hamują syntazę β-(1,3)-D-glukanu — enzym, którego grzyby potrzebują do budowy ściany komórkowej, a którego ludzie nie mają — co prowadzi do lizy komórek grzybów
Wiążą koniec D-alanylo-D-alaninowy prekursorów peptydoglikanu, fizycznie blokując enzymy budujące ścianę komórkową bakterii; lipoglikopeptydy dodatkowo kotwiczą się w błonie i ją uszkadzają
Aktywuje receptory kappa-opioidowe na obwodowych nerwach czuciowych i komórkach odpornościowych, hamując przekazywanie sygnałów świądu i stan zapalny, a przy tym w minimalnym stopniu przenika do mózgu, dzięki czemu nie wywołuje sedacji, euforii ani dysforii typowych dla opioidów działających ośrodkowo
Naśladuje hepcydynę, wątrobowy hormon kontrolujący gospodarkę żelazem: wywołuje degradację ferroportyny, zatrzymując żelazo w komórkach jelita i makrofagach, co zmniejsza ilość żelaza dostępnego dla szpiku kostnego i w ten sposób hamuje nadmierne wytwarzanie krwinek czerwonych
Blokuje receptor CXCR4 na krwiotwórczych komórkach macierzystych, zrywając „kotwicę” CXCL12 (SDF-1), która utrzymuje je w szpiku kostnym, dzięki czemu przechodzą do krwi, skąd można je pobrać
Prezentuje układowi odpornościowemu peptyd związany z czerniakiem w depot z silnym adiuwantem, aby namnożyły się limfocyty T CD8+ („zabójcy”) swoiste dla komórek czerniaka prezentujących gp100
Namnaża swoiste dla HER2 limfocyty T CD8+, aby mogły rozpoznawać i niszczyć resztkowe komórki raka piersi z ekspresją HER2 po zabiegu chirurgicznym i chemioterapii
Prezentuje fragment telomerazy pomocniczym limfocytom T (CD4+), które z kolei wspierają odpowiedzi CD8+ skierowane przeciwko komórkom z aktywną telomerazą, występującym w większości nowotworów; ten sam peptyd ma też bezpośrednie właściwości przeciwzapalne i zdolność penetracji komórek…
Wywołuje odpowiedź limfocytów T CD8+ i CD4+ oraz odpowiedź przeciwciał przeciwko surwiwinie — białku, które blokuje śmierć komórki i jest silnie eksprymowane przez glejaka wielopostaciowego oraz wiele innych nowotworów, a niemal nieobecne w prawidłowych tkankach dorosłego organizmu
Uodparnia pacjenta przeciw jego własnemu EGF, tak aby przeciwciała wychwytywały krążące EGF i pozbawiały guzy napędzane przez EGFR sygnału wzrostowego — strategia „pozbawiania liganda” oparta na przeciwciałach, a nie szczepionka działająca przez limfocyty T
Szczepi jednocześnie przeciwko wielu antygenom nowotworowym, tak aby utrata pojedynczego antygenu nie pozwoliła nowotworowi uniknąć odpowiedzi immunologicznej; wstępne podanie cyclophosphamide ma najpierw zredukować liczbę limfocytów T regulatorowych
Wzbudza limfocyty T przeciw konkretnemu zmutowanemu białku KRAS napędzającemu guz pacjenta — to prawdziwie swoisty dla guza cel, ponieważ ta mutacja nie istnieje w prawidłowej tkance
Szczepi każdego pacjenta przeciw konkretnym mutacjom w jego własnym guzie, więc celami są sekwencje, które nie występują w żadnej prawidłowej tkance i wobec których układ odpornościowy nie został wprowadzony w stan tolerancji
Dostarcza wyłącznie te fragmenty alergenu, które rozpoznają limfocyty T — celowo zbyt krótkie, by IgE na komórkach tucznych mogły zostać przez nie połączone krzyżowo — aby można było ponownie nauczyć układ odpornościowy tolerancji bez wywoływania reakcji alergicznej
Dostarcza epitop autoantygenu w warunkach zaprojektowanych tak, by indukować limfocyty T regulatorowe, a nie efektorowe, w celu wyłączenia konkretnego ataku autoimmunologicznego przy pozostawieniu reszty układu odpornościowego nietkniętej
Wiąże się odwracalnie z albuminą, tak że w danym momencie w krążeniu wolna pozostaje tylko niewielka frakcja, dzięki czemu jedno wstrzyknięcie na tydzień zapewnia podstawową (bazalną) aktywność wobec receptora insulinowego
Fuzja z Fc nadaje cząsteczce insuliny czas krążenia zbliżony do przeciwciała, dzięki czemu jedno wstrzyknięcie raz w tygodniu zapewnia płaską, bazalną aktywność receptora insuliny
Aktywuje receptor GLP-2 w jelicie, zwiększając wysokość kosmków, powierzchnię błony śluzowej i wchłanianie składników odżywczych, dzięki czemu osoby na żywieniu dożylnym mogą je ograniczyć
Aktywuje jelitowy receptor GLP-2, zwiększając powierzchnię chłonną błony śluzowej i zmniejszając zapotrzebowanie osób z zespołem krótkiego jelita na żywienie dożylne i płyny
Aktywność GLP-1 hamuje apetyt i poprawia gospodarkę glukozą, a aktywność na receptorze glukagonu zwiększa wydatek energetyczny i usuwa tłuszcz z wątroby
Oba aktywują receptor GLP-1, zwiększając zależne od glukozy uwalnianie insuliny, hamując wydzielanie glukagonu, spowalniając opróżnianie żołądka i zmniejszając apetyt; różnią się niemal wyłącznie czasem działania
Wiąże PCSK9 w krążeniu i blokuje degradację receptorów LDL przez to białko, dzięki czemu wątroba usuwa z krwi więcej cholesterolu LDL
Lipofilowy peptyd szybko wprowadza melphalan do komórek, gdzie aminopeptydazy go rozszczepiają i zatrzymują w środku wysokie stężenie aktywnego czynnika alkilującego — zwłaszcza w komórkach szpiczaka, które są bogate w te enzymy
Peptyd Angiopep-2 wiąże się z LRP1 na śródbłonku naczyń włosowatych mózgu i jest przenoszony przez barierę krew-mózg na drodze transcytozy zależnej od receptora, zabierając ze sobą ładunek chemioterapeutyczny
Zamknięcie pierścienia utrwala kształt peptydu, ukrywa jego szkielet przed proteazami i zmniejsza jego powierzchnię polarną — co daje wiązanie celu podobne do białkowego przy stabilności typowej dla leków, a w niektórych przypadkach także wchłanianie doustne
Szukasz MK-677, NAD+ lub rapamycyny? To nie peptydy — zobacz To nie peptydy, ale często omawia się je razem z nimi.