Tachyplesin and polyphemusin
tachyplesin I, II i III (z Tachypleus tridentatus); polyphemusin I i II (z Limulus polyphemus). Polyphemusin II jest peptydem macierzystym serii analogów T22 i T140, z której wywodzi się zatwierdzony antagonista CXCR4 motixafortide
1Czym jest
Skrzypłocze należą do najstarszych wciąż istniejących linii zwierząt i nie mają nabytego układu odpornościowego. Przeżywają w osadach gęsto zasiedlonych przez bakterie dzięki wrodzonemu układowi odpornościowemu zbudowanemu wokół hemocytów, które w kontakcie z produktami bakteryjnymi ulegają degranulacji i uwalniają cały arsenał peptydów przeciwdrobnoustrojowych oraz czynników krzepnięcia. Tachyplesiny wyizolowali z japońskiego skrzypłocza Tachypleus tridentatus Nakamura i współpracownicy w 1988 roku; polyphemusiny wyizolowano niedługo później z atlantyckiego skrzypłocza Limulus polyphemus. Są blisko spokrewnione — 17 i 18 reszt, ta sama spinka stabilizowana mostkami disiarczkowymi, ten sam silny ładunek dodatni.
Mają znaczenie z trzech odrębnych powodów, a mieszanie tych powodów jest źródłem większości nieporozumień dotyczących tych peptydów.
Po pierwsze, jako peptydy przeciwdrobnoustrojowe należą do najsilniejszych i najszerzej działających znanych przykładów naturalnych, a przy tym chętnie wiążą lipopolisacharyd, co czyni je interesującymi w endotoksemii.
Po drugie, jako punkty wyjścia dla leków przeciwnowotworowych: tachyplesin I jest cytotoksyczny dla komórek nowotworowych w osiągalnych stężeniach i badano go jako związek przeciwnowotworowy oraz w postaci koniugatu.
Po trzecie — i to jest wątek naprawdę doniosły — polyphemusin II stał się szkieletem dla leku. Badacze stwierdzili, że zmodyfikowany polyphemusin II, oznaczony jako T22, ma silne działanie przeciw HIV, i powiązali je nie z rozrywaniem błony, lecz z antagonizmem wobec receptora chemokinowego CXCR4, którego HIV używa jako koreceptora. Systematyczne skracanie T22 dało T140, peptyd o 14 resztach, a dalsza optymalizacja tej serii doprowadziła do motixafortide, zatwierdzonego w 2023 roku do mobilizacji krwiotwórczych komórek macierzystych w celu ich pobrania w szpiczaku mnogim. Peptyd przeciwdrobnoustrojowy skrzypłocza był więc punktem wyjścia dla zatwierdzonego antagonisty CXCR4 stosowanego w przeszczepianiu szpiku kostnego. To rzeczywista i dobrze udokumentowana linia pochodzenia — ale nie to samo co stwierdzenie, że tachyplesin lub polyphemusin jest lekiem. Zatwierdzony lek ma wspólnego przodka, a nie wspólną farmakologię.
Jest jeszcze czwarty element kontekstu, który warto znać. Krew skrzypłoczy jest również źródłem lizatu amebocytów Limulus — odczynnika używanego na całym świecie do badania leków do wstrzykiwań i wyrobów medycznych na obecność bakteryjnej. Ta branża, która co roku pobiera krew od setek tysięcy zwierząt, uczyniła z ochrony skrzypłoczy żywy problem i napędza wdrażanie rekombinowanej alternatywy. Każda dyskusja o peptydach skrzypłoczy toczy się w tym kontekście.
2Jak prawdopodobnie działa
3Co pokazują badania
Szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego in vitro
Zwierzęce modele zakażeń
Wiązanie endotoksyny i modele sepsy
Działanie przeciwnowotworowe
Działanie przeciw HIV i linia CXCR4
Dane u ludzi dla samych tachyplesin lub polyphemusin
4Zgłaszane działania niepożądane i interakcje
Opisywane w literaturze
brak danych o bezpieczeństwie u ludzi dla któregokolwiek z peptydów macierzystych. Udokumentowane w badaniach laboratoryjnych i na zwierzętach obciążenia to hemoliza, cytotoksyczność wobec komórek ssaków, w tym komórek odpornościowych, przy stężeniach niewiele wyższych od przeciwdrobnoustrojowych, oraz degranulacja komórek tucznych z uwolnieniem histaminy, opisywana ogólnie dla peptydów kationowych. Te efekty ograniczają podawanie ogólnoustrojowe u zwierząt.Zgłaszane przez społeczność
Stosowanie w społeczności: praktycznie nieudokumentowane. Samodzielne podawanie byłoby niebezpieczne i nieskuteczne — peptydy te rozrywają krwinki czerwone i komórki ssaków w stężeniach bliskich ich stężeniom przeciwbakteryjnym, tracą większość siły działania przeciwbakteryjnego we krwi i w obecności soli, a ich farmakokinetyka nie została scharakteryzowana u żadnego gatunku. Reklama, która powołuje się na zatwierdzonego antagonistę CXCR4 jako dowód na działanie peptydu skrzypłocza, myli lek z odległym przodkiem.Utrata aktywności w warunkach fizjologicznych. siła działania przeciwdrobnoustrojowego znacznie spada przy fizjologicznym stężeniu soli, w obecności białek surowicy i kationów dwuwartościowych. Nie jest to kwestia bezpieczeństwa, ale właśnie dlatego minimalne stężenia hamujące zawyżają to, co mogłoby osiągnąć podanie ogólnoustrojowe.
Teoretyczne. immunogenność; nefrotoksyczność, czyli wzorzec, który klinicznie ograniczył inne kationowe peptydy przeciwdrobnoustrojowe (polimyksyny są tu pouczającym precedensem); selekcja oporności krzyżowej na peptydy obrony gospodarza — obawa podnoszona wobec opracowywania jakiegokolwiek bliskiego analogu ludzkich efektorów odporności wrodzonej.
Interakcje. nie ustalono. Opisywano synergizm z konwencjonalnymi antybiotykami in vitro i jest to częsty temat badań dla tej klasy.
Wskaźniki, które badacze zwykle monitorują
Nie ustalono markerów specyficznych dla tych związków i nie są one podawane ludziom. Pomiary, które mają znaczenie w literaturze badawczej:
| Wskaźnik | Dlaczego się go obserwuje |
|---|---|
| Minimalne stężenie hamujące i minimalne stężenie bakteriobójcze, mierzone przy fizjologicznym stężeniu soli i w surowicy | uczciwa wersja odczytu przeciwdrobnoustrojowego i ta, która oddziela siłę działania nadającą się do publikacji od siły działania wiarygodnej. |
| Test hemolizy (odsetek rozerwanych erytrocytów w zakresie stężeń) | standardowy test kontrolny i miara, która definiuje okno terapeutyczne dla tej klasy. Praca podająca siłę działania przeciwdrobnoustrojowego bez niego jest niepełna. |
| Wskaźnik selektywności (stężenie hemolityczne lub cytotoksyczne podzielone przez stężenie przeciwdrobnoustrojowe) | jedna liczba, która najlepiej przewiduje, czy kationowy peptyd przeciwdrobnoustrojowy ma jakiekolwiek szanse. |
| Testy żywotności komórek ssaków | cytotoksyczność wobec istotnych ludzkich linii komórkowych. |
| Testy neutralizacji endotoksyny | dla twierdzeń związanych z sepsą. |
| Gdyby jakikolwiek kationowy peptyd przeciwdrobnoustrojowy podano ogólnoustrojowo, parametrem monitorowania ograniczającym dawkę byłaby funkcja nerek, zgodnie z precedensem polimyksyn |
Bezpłatne dla wszystkich. Informacje o bezpieczeństwie nigdy nie są płatne.
5Kontekst badawczy i uwagi dotyczące bezpieczeństwa
To odczynniki laboratoryjne i szkielety do poszukiwania leków. Konkretne ograniczenia: - Problemem jest okno terapeutyczne, a nie siła działania. Stężenia hemolityczne i cytotoksyczne leżą blisko przeciwdrobnoustrojowych. Dziesięciolecia prac nad kationowymi peptydami przeciwdrobnoustrojowymi rozbiły się w większości dokładnie o ten margines, a tachyplesin nie jest od tego wyjątkiem. - Siła działania zmierzona w probówce nie jest siłą działania w organizmie. Wrażliwość na sól i surowicę oznacza, że minimalne stężenia hamujące znacznie zawyżają osiągalną aktywność. Każde twierdzenie opierające się na liczbach z badań in vitro należy czytać z tym zastrzeżeniem. - Droga podania. Realistyczne zastosowania tej klasy to zastosowania miejscowe i powierzchniowe, powłoki wyrobów medycznych oraz utrwalanie żywności, gdzie ekspozycja ogólnoustrojowa i wpływ soli są ograniczone. I w tę stronę poszła literatura stosowana. - Linia motixafortide nie przenosi się na inne związki. Zatwierdzony lek to krótki, silnie zmodyfikowany inżynieryjnie peptyd syntetyczny o swoistym mechanizmie receptorowym i z własnym zbiorem danych klinicznych. Wspólne pochodzenie nie daje peptydowi macierzystemu niczego. - Pochodzenie i ochrona gatunków. Materiał badawczy jest syntetyzowany. Oba gatunki źródłowe są przedmiotem troski o ochronę, T. tridentatus w znacznym stopniu, a branża pobierająca krew skrzypłoczy, która dostarcza odczynnika do badania endotoksyn, jest pod aktywną presją przejścia na rekombinowane alternatywy. Nie podajemy tu żadnych wskazówek dotyczących przygotowania, , stężenia ani przechowywania.
6Często badany razem z
Melittin (#142) jako archetypowy peptyd rozrywający błony, z tym samym problemem okna terapeutycznego; LL-37 i ludzkie defensyny jako odpowiedniki u ssaków; polymyxin B i colistin jako kationowe peptydy przeciwdrobnoustrojowe, które rzeczywiście dotarły do kliniki i których nefrotoksyczność wyznacza granice tej klasy; plerixafor jako drugi zatwierdzony antagonista CXCR4, osiągnięty całkowicie inną drogą chemiczną; magaininy (skóra żab) jako równoległa historia odkrycia u płazów.
Powiązania informacyjne. To nie są zalecenia łączenia.
7Status regulacyjny według regionu
| Region | Status (sprawdzono —) |
|---|---|
| Stany Zjednoczone | Ani tachyplesin, ani polyphemusin nie są zatwierdzone przez FDA; są to związki do celów badawczych. Motixafortide, odległy, zaprojektowany inżynieryjnie potomek polyphemusin II, został zatwierdzony przez FDA w 2023 roku do mobilizacji komórek macierzystych w szpiczaku mnogim — to odrębny produkt z własnym zbiorem danych |
| Unia Europejska | Peptydy macierzyste niedopuszczone do obrotu. Status motixafortide w UE † |
| Wielka Brytania | Nielicencjonowane |
| Australia | Niezatwierdzone |
| Republika Południowej Afryki (RPA) | Niezarejestrowane |
| Sport | Niewymienione przez WADA; klasa S0 obejmowałaby zasadniczo każdą substancję niezatwierdzoną. Brak zastosowania dla poprawy wyników sportowych. (Warto zauważyć, że antagoniści CXCR4 stosowani do mobilizacji komórek macierzystych zasadniczo dotykają manipulacji hematologicznych i przepisów WADA o dopingu krwią z klasy M1; dotyczy to zatwierdzonego potomka, a nie tych peptydów) |
8Otwarte pytania
- Czy okno terapeutyczne kationowego peptydu działającego na błony można poszerzyć na tyle, by umożliwić zastosowanie ogólnoustrojowe, czy też ta klasa jest trwale ograniczona do zastosowań miejscowych i powierzchniowych?
- Czy można inżynieryjnie usunąć wrażliwość na sól i surowicę bez utraty aktywności?
- Jak dalece można generalizować historię CXCR4 — czy w peptydach, którym przypisuje się wyłącznie działanie przez rozrywanie błon, ukryte są inne swoiste farmakologie receptorowe?
- Czy wolne powstawanie oporności na peptydy działające na błony utrzyma się pod trwałą presją kliniczną i co oporność na bliski analog peptydów obrony gospodarza oznaczałaby dla odporności wrodzonej?
9Źródła
- 1Nakamura T et al. (1988). Tachyplesin, a class of antimicrobial peptide from the hemocytes of the horseshoe crab (Tachypleus tridentatus). Isolation and chemical structure. J Biol Chem. PubMed
- 2Miyata T et al. (1989). Antimicrobial peptides, isolated from horseshoe crab hemocytes, tachyplesin II, and polyphemusins I and II: chemical structures and biological activity. J Biochem. PubMed · DOI
- 3Nakashima H et al. (1992). Anti-human immunodeficiency virus activity of a novel synthetic peptide, T22 ([Tyr-5,12, Lys-7]polyphemusin II). Antimicrob Agents Chemother. PubMed
- 4Tamamura H et al. (1998). A low-molecular-weight inhibitor against the chemokine receptor CXCR4: a strong anti-HIV peptide T140. Biochem Biophys Res Commun. PubMed · DOI
- 5Chen Y et al. (2005). Antitumor activity of tachyplesin I and its mechanism [verify exact citation]. PubMed
- 6Crees ZD et al. (2023). Motixafortide and G-CSF to mobilize hematopoietic stem cells for autologous transplantation in multiple myeloma: a randomized phase 3 trial (GENESIS). Nat Med. PubMed · DOI
- 7Edwards IA et al. (2016). Contribution of amphipathicity and hydrophobicity to the antimicrobial activity and cytotoxicity of beta-hairpin peptides. ACS Infect Dis. PubMed · DOI
Źródła są właśnie powiązywane z identyfikatorami PubMed/DOI; do tego czasu linki wyszukują cytowanie w PubMed.
† Nasi recenzenci weryfikują to z aktualnymi źródłami.
10Społeczność
Wątki i protokoły są widoczne dla członków. Dołączenie jest darmowe.
Działania niepożądane zgłaszane samodzielnie Faza 2
11Historia strony
Licencja CC BY-NC-SA 4.0. Znalazłeś błąd? Zgłoś go · Standardy redakcyjne — poprawki są tutaj odnotowywane.