Biblioteka peptydów
Naśladuje GLP-1: więcej insuliny przy wysokiej glukozie, wolniejsze opróżnianie żołądka, mniejszy apetyt.
Aktywuje oba główne jelitowe receptory inkretynowe: zwiększa zależne od glukozy uwalnianie insuliny, obniża glukagon, spowalnia opróżnianie żołądka i silnie zmniejsza apetyt, a aktywność GIP może poprawiać gospodarkę tkanki tłuszczowej i tolerancję
Łączy wpływ agonizmu GLP-1/GIP na apetyt i insulinę z aktywacją receptora glukagonu, która zwiększa wydatek energetyczny i spalanie tłuszczu w wątrobie
Naśladuje jelitowy hormon GLP-1: zależne od glukozy uwalnianie insuliny, niższy glukagon, wolniejsze opróżnianie żołądka i mniejszy apetyt poprzez działanie na mózg
Naśladuje amylinę, hormon uwalniany razem z insuliną, zwiększając sytość, spowalniając opróżnianie żołądka i zmniejszając spożycie pokarmu poprzez szlaki w pniu mózgu i podwzgórzu odrębne od GLP-1 — dlatego oba mechanizmy dobrze się uzupełniają
Zmniejsza apetyt i poprawia gospodarkę glukozą poprzez aktywację receptora GLP-1, a jednocześnie zwiększa wydatek energetyczny i rozkład tłuszczu w wątrobie poprzez aktywację receptora glukagonu
Według proponowanej hipotezy naśladuje region hormonu wzrostu odpowiedzialny za mobilizację tłuszczu — nasilając rozkład tłuszczu i ograniczając jego magazynowanie — bez wpływu GH na wzrost, IGF-1 czy poziom cukru we krwi
Kieruje się do naczyń krwionośnych zasilających tłuszcz biały i je niszczy, pozbawiając tkankę tłuszczową zaopatrzenia, tak że się zmniejsza — podejście „ukierunkowania na naczynia” zapożyczone z badań nad nowotworami
Aktywuje receptor GLP-1: więcej insuliny przy wysokim poziomie glukozy, mniej glukagonu, wolniejsze opróżnianie żołądka, mniejszy apetyt
Aktywuje receptor GLP-1: glukozozależne uwalnianie insuliny, obniżenie glukagonu, wolniejsze opróżnianie żołądka, zmniejszony apetyt; fragment przeciwciała utrzymuje go we krwi przez wiele dni
Aktywuje receptor GLP-1, wyraźnie spowalniając opróżnianie żołądka, dlatego działa głównie na glikemię poposiłkową; zmniejsza też apetyt
Aktywność GLP-1 zmniejsza apetyt i obniża stężenie glukozy; dodatkowa aktywność wobec receptora glukagonu zwiększa wydatek energetyczny i nasila rozkład tłuszczu w wątrobie
Zastępuje hormon amylinę, który komórki beta normalnie uwalniają wraz z insuliną: spowalnia opróżnianie żołądka, hamuje poposiłkowe wydzielanie glukagonu i zmniejsza apetyt
Aktywuje receptory amyliny (kompleksy receptora kalcytoninowego + RAMP) w pniu mózgu i podwzgórzu, zwiększając uczucie sytości, zmniejszając spożycie pokarmu i spowalniając opróżnianie żołądka — opisywany jako zrównoważony agonista receptorów amyliny/kalcytoniny, a nie…
Aktywuje receptory amyliny w pniu mózgu i podwzgórzu, zwiększając uczucie sytości i zmniejszając spożycie pokarmu, a także spowalniając opróżnianie żołądka
Działa w podwzgórzu i pniu mózgu, tłumiąc przyjmowanie pokarmu niezależnie od leptyny, podnosi ciśnienie krwi i napięcie układu sympatycznego, poprawia gospodarkę glukozą u gryzoni i zwiększa zachowania lękowe — przez receptor, który…
Ponownie aktywuje szlak apetytu MC4R w podwzgórzu, przerwany poniżej leptyny w otyłości związanej z niedoborem POMC, PCSK1, LEPR oraz z zespołem Bardeta-Biedla, zmniejszając głód i masę ciała
Sygnalizuje mózgowi, ile tkanki tłuszczowej jest w organizmie; gdy poziom leptyny jest bardzo niski (głodzenie, lipodystrofia, niedobór genetyczny), jej uzupełnienie przywraca kontrolę apetytu, tempo metabolizmu, hormony płciowe i wrażliwość na insulinę — gdy poziom leptyny jest…
Wiąże się z ludzkim receptorem GLP-1 i naśladuje hormon jelitowy GLP-1 — zależne od glukozy uwalnianie insuliny, mniej glukagonu, wolniejsze opróżnianie żołądka, zmniejszony apetyt — ale jest odporny na enzym, który rozkłada GLP-1 w ciągu kilku minut
Podawany jako krótki impuls raz na dobę, przejściowo aktywuje receptor PTH1 na komórkach kostnych, co pobudza osteoblasty (komórki budujące kość) silniej niż osteoklasty — odwrotnie niż stale wysokie stężenie PTH
Aktywuje ten sam receptor PTH1 co teriparatide, ale wiąże się preferencyjnie z krótkotrwałą konformacją receptora, wywołując krótszy sygnał, który sprzyja tworzeniu kości przy mniejszej resorpcji kości i mniejszym uwalnianiu wapnia
Wiąże się z receptorami calcitonin na osteoklastach i w ciągu kilku minut hamuje resorpcję kości; zwiększa też wydalanie wapnia przez nerki i wykazuje odrębne, ośrodkowe działanie przeciwbólowe
Aktywuje receptor glucagonu na komórkach wątroby, wyzwalając uwalnianie zmagazynowanej glukozy (glikogenoliza) i wytwarzanie nowej glukozy; podnosi stężenie cukru we krwi w ciągu 10–15 minut, pod warunkiem że istnieją zapasy glikogenu w wątrobie
Wiąże się z receptorem insuliny (kinazą tyrozynową) na komórkach mięśniowych, tłuszczowych i wątrobowych, nasilając wychwyt i magazynowanie glukozy, wyłączając wytwarzanie glukozy przez wątrobę i rozkład tłuszczu oraz pobudzając syntezę białek — główny sygnał anaboliczny organizmu i…
Uwalniany z komórek L dolnego odcinka przewodu pokarmowego po posiłku, proporcjonalnie do liczby kalorii; PYY3-36 działa na receptory Y2 w podwzgórzu, pniu mózgu i nerwach błędnych, zmniejszając apetyt i spowalniając pasaż jelitowy
Aktywuje zarówno receptor GLP-1 (mniej jedzenia, więcej insuliny), jak i receptor glukagonu (większy wydatek energetyczny, intensywniejsze spalanie tłuszczu w wątrobie) — połączenie, które obniża masę ciała bardziej niż samo hamowanie apetytu i poprawia stłuszczenie…
Uwalniana z każdym impulsem insuliny po posiłku; spowalnia opróżnianie żołądka, hamuje glukagon i sygnalizuje sytość przez pień mózgu — „trzeci hormon komórek beta”, który łagodzi poposiłkowy wzrost glukozy
Aktywuje receptor GLP-1, zwiększając zależne od glukozy wydzielanie insuliny, hamując wydzielanie glukagonu, spowalniając opróżnianie żołądka i zmniejszając apetyt; nośnik Fc wydłuża okres półtrwania, umożliwiając dawkowanie raz w tygodniu lub rzadziej
Standardowy agonizm receptora GLP-1 (glukozozależne uwalnianie insuliny, obniżenie glukagonu, spowolnienie opróżniania żołądka, zmniejszenie apetytu), przy czym fuzja z albuminą zapewnia okres półtrwania wynoszący około pięciu dni
Blokuje receptor GLP-1, osłabiając nadmierny wyrzut insuliny, który powoduje niski poziom cukru we krwi po posiłkach u osób po operacji bypassu żołądkowego
Wiąże się odwracalnie z albuminą, tak że w danym momencie w krążeniu wolna pozostaje tylko niewielka frakcja, dzięki czemu jedno wstrzyknięcie na tydzień zapewnia podstawową (bazalną) aktywność wobec receptora insulinowego
Fuzja z Fc nadaje cząsteczce insuliny czas krążenia zbliżony do przeciwciała, dzięki czemu jedno wstrzyknięcie raz w tygodniu zapewnia płaską, bazalną aktywność receptora insuliny
Aktywność GLP-1 hamuje apetyt i poprawia gospodarkę glukozą, a aktywność na receptorze glukagonu zwiększa wydatek energetyczny i usuwa tłuszcz z wątroby
Oba aktywują receptor GLP-1, zwiększając zależne od glukozy uwalnianie insuliny, hamując wydzielanie glukagonu, spowalniając opróżnianie żołądka i zmniejszając apetyt; różnią się niemal wyłącznie czasem działania
Zamknięcie pierścienia utrwala kształt peptydu, ukrywa jego szkielet przed proteazami i zmniejsza jego powierzchnię polarną — co daje wiązanie celu podobne do białkowego przy stabilności typowej dla leków, a w niektórych przypadkach także wchłanianie doustne
Szukasz MK-677, NAD+ lub rapamycyny? To nie peptydy — zobacz To nie peptydy, ale często omawia się je razem z nimi.