α-MSH

α-melanotropine, alpha-MSH, melanotropine, POMC(138–150); sequentie Ac-Ser-Tyr-Ser-Met-Glu-His-Phe-Arg-Trp-Gly-Lys-Pro-Val-NH2

Seksuele gezondheid, hormonen & signalering
Wacht op medische beoordelingEN ES DE FR PT IT NL PL ZH+ Volgen voor updates

1Wat het is

α-MSH is een hormoon dat het lichaam maakt door POMC te knippen, dezelfde voorloper die ACTH en β-endorfine oplevert. Bij mensen wordt het vooral geproduceerd in de huid (door keratinocyten en melanocyten als reactie op UV-licht), in de hypothalamus (door POMC-neuronen die de eetlust regelen) en in immuuncellen; de intermediaire lob van de hypofyse, die bij knaagdieren de belangrijkste bron is, is bij volwassen mensen rudimentair. Het werd in de jaren 1950 geïsoleerd door Aaron Lerner, die in 1961 aantoonde dat injectie bij mensen hun huid donkerder maakte.

Omdat het binnen enkele minuten wordt afgebroken, is α-MSH zelf nooit een praktisch geneesmiddel geweest. Het belang ervan ligt in de rol van blauwdruk: Melanotan I (afamelanotide), Melanotan II, bremelanotide (PT-141), setmelanotide en het ontstekingsremmende tripeptide KPV (de laatste drie aminozuren ervan) zijn er alle van afgeleid. Het is natuurlijk voorkomend en geen synthetische onderzoeksverbinding, al zijn het synthetische kopieën die in onderzoek en in de community circuleren.


2Hoe het vermoedelijk werkt

MC1R (melanocyten, immuuncellen, endotheel). verhoogt cAMP, waardoor de melanineproductie overschakelt naar de donkere eumelaninevorm en het DNA-herstel na UV-schade wordt versterkt. Op immuuncellen onderdrukt het de NF-κB-signalering, waardoor de expressie van TNF-α, IL-1, IL-6 en adhesiemoleculen afneemt, en induceert het IL-10. Dit is de basis van de uitgebreide ontstekingsremmende literatuur.
MC4R en MC3R (hypothalamus, hersenstam, ruggenmerg). verminderen de voedselinname, verhogen het energieverbruik en moduleren de seksuele opwinding en de erectiele functie. Mensen met POMC-mutaties die geen α-MSH kunnen aanmaken ontwikkelen ernstige obesitas op jonge leeftijd, rood haar en bijnierinsufficiëntie (Krude 1998, Nat Genet), het duidelijkste bewijs bij mensen voor de rol ervan.
MC5R. secretie van talg en van feromoonklieren bij dieren; de functie bij mensen is minder duidelijk.
Contextafhankelijkheid. hetzelfde molecuul bruint de huid, dempt ontsteking en onderdrukt de eetlust, afhankelijk van welke receptor en welk weefsel het bereikt, en daarom werden selectieve analogen ontwikkeld.
Alpha-MSH, afgesplitst van de voorloper POMC, werkzaam op de melanocortinereceptoren. Op MC1R op de melanocyt stimuleert het melanine en wordt de huid donkerder; op MC4R in de hersenen vermindert het de voedselinname — één natuurlijk ligand, en de receptor die het tegenkomt bepaalt het effect.Schematisch — niet op schaal

3Wat het onderzoek laat zien

Huidpigmentatie

Dagelijkse injecties van gezuiverd α-MSH maakten de huid van menselijke vrijwilligers binnen enkele dagen donkerder, wat na stoppen terugliep (Lerner & McGuire 1961, Nature). Het effect werd in de jaren 1990 gereproduceerd met het stabiele analoog Melanotan I en ligt ten grondslag aan de goedkeuring van afamelanotide. De oorspronkelijke studies waren klein en ongecontroleerd. [1]
Beoordeeld: C/D (α-MSH itself); A for analogues in specific conditions

Ontstekingsremmende en immunomodulerende effecten

Honderden cel- en dierstudies laten zien dat α-MSH ontsteking vermindert in modellen van septische shock, artritis, colitis, uveïtis, ischemie-reperfusieschade, hersenontsteking en huidontsteking (overzichten: Lipton & Catania 1997, Immunol Today; Catania 2004, Pharmacol Rev; Brzoska 2008, Endocr Rev). Bij mensen is α-MSH in plasma veranderd bij sepsis en bij inflammatoire ziekte, maar er bestaat geen gecontroleerde studie met α-MSH zelf. Een stabiel α-MSH-analoog (ABT-719/AP214) slaagde er in een fase 2b-studie niet in acute nierschade na hartchirurgie te voorkomen (McCullough 2016, J Am Heart Assoc). [2][3][4][8]
Beoordeeld: C; human genetic evidence strong

Eetlust en energiebalans

Centraal MC4R-agonisme onderdrukt de voedselinname bij knaagdieren (Fan 1997, Nature), en MC4R-knock-outmuizen zijn obees (Huszar 1997, Cell). POMC-deficiëntie bij mensen bevestigt de relevantie van de route (Krude 1998). Setmelanotide (deze batch) is de klinische vertaling; α-MSH zelf is bij mensen niet op gewicht getest. [5][6][7]
Beoordeeld: C/B (analogues)

Seksuele functie

Melanocortineagonisten wekken erecties op bij knaagdieren en, in de vorm van Melanotan II en bremelanotide, bij mensen. Geen gegevens bij mensen voor α-MSH zelf.

Koorts en neuroprotectie

α-MSH is een endogeen antipyreticum bij konijnen en knaagdieren en vermindert de schade in modellen van beroerte en hersentrauma. Niet onderzocht bij mensen.

Gebruik in de community

Omdat het molecuul instabiel is, verschuift de belangstelling in de community meestal naar Melanotan II, afamelanotide of KPV. De enkele meldingen van geïnjecteerd of intranasaal α-MSH beschrijven lichte roodheid (flushing) en misselijkheid en geen duidelijk effect; uitsluitend anekdotisch.

4Gemelde bijwerkingen en interacties

Gemeld in de literatuur

Literatuur (mens, historische infusies). donker worden van de huid, incidenteel roodheid (flushing) en misselijkheid. De gegevens komen uit een handvol kleine studies van decennia geleden; er bestaat geen systematische veiligheidsevaluatie.

Door de community gemeld

Gemeld door de community (α-MSH zelf). schaars; roodheid (flushing), misselijkheid, hoofdpijn, pijn op de injectieplaats.

Klassegegevens van de analogen (relevant via het mechanisme). misselijkheid, roodheid (flushing), geeuwen, verminderde eetlust, spontane erecties, donker worden van moedervlekken en nieuwe naevi, met casusmeldingen van melanoom bij gebruikers van Melanotan II (causaliteit niet bewezen); hyperpigmentatie bij setmelanotide en afamelanotide; stijgingen van de bloeddruk bij enkele oudere MC4R-agonisten.

Theoretisch. stimulatie van bestaande melanocytaire lesies; interactie met de HPA-as is onwaarschijnlijk bij MC1R/MC4R-selectieve doses, maar α-MSH deelt zijn eerste 13 aminozuren met ACTH, en zeer hoge doses zouden in principe zwakke ACTH-achtige effecten kunnen hebben; immuunsuppressie bij hoge, langdurige blootstelling is op grond van het mechanisme plausibel.

Interacties. additief met andere melanocortineagonisten (Melanotan II, bremelanotide, setmelanotide, afamelanotide); blootstelling aan UV versterkt de pigmentatie; er zijn geen farmacokinetische interacties bekend.

Markers die onderzoekers vaak volgen

Er zijn geen stofspecifieke markers bij mensen vastgesteld. Op basis van de melanocortinefysiologie en de ervaring met de analogen:

MarkerWaarom ze gevolgd wordt
Onderzoek van huid en moedervlekken met foto'spigmentatie is het enige betrouwbaar aangetoonde effect bij mensen, en donker wordende of veranderende naevi vragen een dermatoloog, geen zelfbeoordeling.
Bloeddruk en hartslagMC4R-agonisme heeft bij sommige analogen de bloeddruk verhoogd; een bloeddrukmeter voor thuis is voldoende.
hs-CRP en een symptoomdagboekals de rationale ontstekingsremming is, is dit de enige toegankelijke systemische marker, met het voorbehoud dat bij mensen geen effect is aangetoond.
Logboek van eetlust en gewichteffecten van MC4R op honger zijn de meest waarschijnlijke subjectieve verandering.
Ochtendcortisolalleen bij hoge of herhaalde doses, gezien de gedeelde sequentie met ACTH; bij gewone blootstelling wordt geen verandering verwacht.
CBC en CMPalgemene nulmeting voor elke geïnjecteerde stof zonder moderne veiligheidsgegevens bij mensen.

Gratis voor iedereen. Veiligheidsinformatie staat nooit achter een betaalmuur.


5Reconstitutie en hantering

Wordt, waar het voor onderzoek wordt geleverd, geleverd als poeder in kleine vials. Het molecuul is fragiel: door oxidatie van methionine-4 en snelle enzymatische afbraak moeten oplossingen vers worden gemaakt, koud worden bewaard en tegen licht worden beschermd. met , voorzichtig zwenken. Omdat de enkele minuten bedraagt, is elk biologisch effect van een subcutane bolus kortdurend.

Openen in calculator, vooraf ingevuld →

6Vaak samen onderzocht met

KPV (het C-terminale tripeptide ervan, onderzocht bij darmontsteking), Melanotan II en afamelanotide/Melanotan I (stabiele pigmentatieanalogen), bremelanotide/PT-141 (seksuele functie), setmelanotide (deze batch; obesitas), ACTH/tetracosactide (deelt de N-terminale sequentie), oxytocin en vasopressin (samen onderzocht in onderzoek naar hypothalame signalering).

Informatieve kruisverwijzingen. Geen aanbevelingen voor combinaties.


7Regelgevingsstatus per regio

RegioStatus (gecontroleerd op —)
Verenigde StatenNiet door de FDA goedgekeurd; endogeen hormoon zonder geneesmiddelproduct. De FDA-compoundinglijst categorie 2 van 2023 noemt melanotan II en KPV; of α-MSH zelf eronder valt †
Europese UnieNiet toegelaten; het analoog afamelanotide (Scenesse) is toegelaten voor erytropoëtische protoporfyrie
Verenigd KoninkrijkGeen vergunning; afamelanotide heeft een vergunning
AustraliëNiet goedgekeurd; afamelanotide goedgekeurd †
Zuid-AfrikaNiet geregistreerd †
SportNiet specifiek door WADA vermeld; de melanotans worden evenmin genoemd, maar niet-goedgekeurde stoffen vallen onder S0 †

8Open vragen

  • Kunnen de ontstekingsremmende effecten van α-MSH bij mensen worden benut zonder de effecten op pigmentatie en eetlust? Selectieve MC1R-agonisten zijn in ontwikkeling.
  • Bereikt intranasaal α-MSH bij mensen de melanocortinereceptoren in de hersenen?
  • Bestaat er enig veilig, gevalideerd gebruik voor het natieve molecuul, gezien het feit dat elk klinisch succes van gestabiliseerde analogen is gekomen?

9Referenties

  1. 1Lerner AB, McGuire JS (1961). Effect of alpha- and beta-melanocyte stimulating hormones on the skin colour of man. Nature. DOI
  2. 2Lipton JM, Catania A (1997). Anti-inflammatory actions of the neuroimmunomodulator α-MSH. Immunol Today. PubMed · DOI
  3. 3Catania A, Gatti S, Colombo G, Lipton JM (2004). Targeting melanocortin receptors as a novel strategy to control inflammation. Pharmacol Rev. PubMed · DOI
  4. 4Brzoska T et al. (2008). α-Melanocyte-stimulating hormone and related tripeptides: biochemistry, antiinflammatory and protective effects in vitro and in vivo, and future perspectives for the treatment of immune-mediated inflammatory diseases. Endocr Rev. PubMed · DOI
  5. 5Krude H et al. (1998). Severe early-onset obesity, adrenal insufficiency and red hair pigmentation caused by POMC mutations in humans. Nat Genet. PubMed · DOI
  6. 6Fan W et al. (1997). Role of melanocortinergic neurons in feeding and the agouti obesity syndrome. Nature. PubMed · DOI
  7. 7Huszar D et al. (1997). Targeted disruption of the melanocortin-4 receptor results in obesity in mice. Cell. PubMed · DOI
  8. 8McCullough PA et al. (2016). ABT-719 for the prevention of acute kidney injury in patients undergoing high-risk cardiac surgery: a randomized phase 2b clinical trial. J Am Heart Assoc. PubMed · DOI
  9. 9Cone RD (2005). Anatomy and regulation of the central melanocortin system. Nat Neurosci. PubMed · DOI

† Wordt door onze beoordelaars gecontroleerd aan de hand van actuele bronnen.


10Community

Discussies en protocollen zijn zichtbaar voor leden. Lid worden is gratis.

Zelf gemelde bijwerkingen Fase 2

Nog niet genoeg gegevens. 0 van de 50 benodigde leden hebben deze stof 4+ weken gelogd. Onder de 50 tonen we niets, zodat niemand herkenbaar is.

11Paginageschiedenis

26 okt 2026Profile published — awaiting medical review

Gelicentieerd onder CC BY-NC-SA 4.0. Een fout gevonden? Meld het · Redactionele normen — correcties worden hier vastgelegd.