Biblioteka peptydów
Wzmacnia dojrzewanie i funkcję limfocytów T, komórek dendrytycznych i komórek NK (naturalnych zabójców), głównie przez działanie na receptory Toll-podobne (TLR2 i TLR9), i pomaga przywrócić równowagę nadmiernie lub niedostatecznie aktywnej odpowiedzi immunologicznej
Proponowany mechanizm: przywracanie dojrzewania limfocytów T i równoważenie funkcji odpornościowych oraz — zgodnie z hipotezą bioregulatorów — wpływ na ekspresję genów w grasicy i komórkach odpornościowych; mechanizm jest słabo scharakteryzowany według standardów zachodnich
Proponowany mechanizm: aktywacja telomerazy, normalizacja rytmu melatoniny i działanie jako „bioregulator szyszynki”, który cofa związane z wiekiem zmiany ekspresji genów; twierdzenie o telomerazie opiera się na danych z hodowli komórkowych
Proponowany mechanizm: wnikanie do neuronów i zmiana ekspresji genów (np. białek uczestniczących w podziałach komórkowych i starzeniu), zmniejszanie stresu oksydacyjnego oraz ochrona neuronów przed niedotlenieniem i ekscytotoksycznością; mechanizm pochodzi z badań na hodowlach komórkowych i modelowania molekularnego
Chroni komórki przed śmiercią wywołaną stresem, blokując proapoptotyczne białko Bax, wiążąc IGFBP-3 i przekazując sygnał przez receptory na powierzchni komórki (FPRL1/FPR2 oraz kompleks CNTFR/WSX-1/gp130) — wykazano w komórkach i u gryzoni
Działa jako sygnał stresu metabolicznego: aktywuje AMPK w mięśniach, zmienia cykl folianowo–metioninowy, a w warunkach stresu przemieszcza się do jądra komórkowego, gdzie włącza geny odpowiedzi na stres
Wiąże kardiolipinę w wewnętrznej błonie mitochondrialnej, stabilizując strukturę grzebieni mitochondrialnych i łańcuch transportu elektronów, dzięki czemu komórki wytwarzają więcej ATP i uwalniają mniej wolnych rodników
Rozrywa uchwyt, jakim FOXO4 trzyma p53 wewnątrz komórek starzeniowych („zombie”), uwalniając p53, aby wyzwoliło ich samozniszczenie, i oszczędzając komórki prawidłowe
Oddaje elektrony, neutralizując reaktywne formy tlenu, i detoksykuje związki za pośrednictwem S-transferaz glutationowych; jest odtwarzany przez reduktazę glutationową
Według hipotezy wnika do komórek i zmienia ekspresję genów w tkankach układu odpornościowego i innych, przesuwając starzejące się komórki w stronę bardziej aktywnego stanu; mechanizm opiera się na badaniach na hodowlach komórkowych i pracach modelowych
Według proponowanej hipotezy zmienia aktywność genów w komórkach wątroby i układu odpornościowego poprzez rozluźnianie skondensowanej chromatyny; na podstawie badań na hodowlach komórkowych jednej grupy
Zgłaszano, że normalizuje liczbę i funkcję limfocytów T oraz hamuje angiogenezę; cel molekularny nie został ustalony
Prawdziwy hormon grasicy, który wspomaga dojrzewanie limfocytów T i utrzymuje równowagę sygnalizacji immunologicznej; u gryzoni dodatkowo tłumi stan zapalny i ból
Przypisuje mu się działanie ochronne i stymulujące na nabłonek barwnikowy siatkówki i fotoreceptory oraz poprawę metabolizmu siatkówki; składników czynnych nie zidentyfikowano
Według hipotezy pobudza aktywność komórek w tkance jąder i przysadki oraz przywraca wydzielanie hormonów u starzejących się samców poprzez wpływ na ekspresję genów; dowody pochodzą z badań in vitro i od jednej grupy
Według proponowanej hipotezy wnika do komórek, wiąże DNA w regionach promotorowych genów i delikatnie zmienia ekspresję genów związanych z przeżyciem kardiomiocytów i aktywnością fibroblastów — wykazano to wyłącznie w badaniach komórkowych i na gryzoniach jednej grupy badawczej
Według proponowanej hipotezy reguluje ekspresję genów w nabłonku oskrzeli i żołądka — w tym genów antyoksydacyjnych i przeciwzapalnych — poprzez wiązanie z DNA; dane z badań komórkowych i na gryzoniach pochodzące od jednej grupy
Według hipotezy wiąże DNA w komórkach nabłonka oskrzeli i zmienia ekspresję genów związanych z proliferacją, różnicowaniem oraz funkcją mucynową/antyoksydacyjną; wykazane w hodowlach komórkowych i u gryzoni przez jedną grupę
Przypuszczalnie reguluje ekspresję genów w śródbłonku naczyniowym i mięśniach gładkich — a w późniejszych pracach także w neuronach — poprzez wiązanie z DNA; dowody z badań komórkowych i na gryzoniach pochodzą od jednej grupy
Przypuszczalnie reguluje ekspresję genów w hepatocytach i nabłonku jelitowym — genów proliferacji, antyoksydacyjnych i detoksykacyjnych — poprzez wiązanie z DNA; dowody od jednej grupy, z badań komórkowych i na gryzoniach
Przypuszcza się, że wnika do komórek i wiąże się z DNA/histonami, przesuwając ekspresję genów w kierunku przeżycia i naprawy neuronów, oraz wspiera regenerację uszkodzonych nerwów — wykazano to wyłącznie u gryzoni i w hodowlach komórkowych, w badaniach jednej grupy
Zgodnie z analogią do pozostałych członków rodziny przypuszcza się, że przenika do komórek ściany pęcherza i moduluje ekspresję genów w kierunku prawidłowej funkcji i naprawy tkanki; żaden opublikowany eksperyment nie wykazał tego dla samego Vesilute
Kompetycyjnie blokuje receptor bradykininowy B2, dzięki czemu nadmiar bradykininy wytwarzanej podczas napadu HAE nie może powodować przeciekania naczyń krwionośnych
Wiąże cyklofilinę wewnątrz limfocytów T; powstały kompleks blokuje kalcyneurynę, przez co limfocyty T nie mogą włączyć genu IL-2 ani innych genów aktywacji
Odtwarza miejsce aktywne tymopoetyny, sprzyjając dojrzewaniu i regulacji limfocytów T — „dwukierunkowy” modulator odpowiedzi immunologicznej
Uważa się, że odwraca odpowiedź immunologiczną od atakowania mieliny — indukując regulatorowe/przeciwzapalne limfocyty T i działając jako wabik przypominający zasadowe białko mieliny
Wiąże białko dopełniacza C3 i jego fragment C3b, blokując wszystkie trzy szlaki aktywacji dopełniacza w punkcie ich zbieżności
Wiąże składnik C5 dopełniacza w dwóch miejscach, zapobiegając jego rozszczepieniu na C5a i C5b, a tym samym hamując tworzenie kompleksu atakującego błonę, który uszkadza złącze nerwowo-mięśniowe
Dostarcza wyłącznie te fragmenty alergenu, które rozpoznają limfocyty T — celowo zbyt krótkie, by IgE na komórkach tucznych mogły zostać przez nie połączone krzyżowo — aby można było ponownie nauczyć układ odpornościowy tolerancji bez wywoływania reakcji alergicznej
Dostarcza epitop autoantygenu w warunkach zaprojektowanych tak, by indukować limfocyty T regulatorowe, a nie efektorowe, w celu wyłączenia konkretnego ataku autoimmunologicznego przy pozostawieniu reszty układu odpornościowego nietkniętej
Szukasz MK-677, NAD+ lub rapamycyny? To nie peptydy — zobacz To nie peptydy, ale często omawia się je razem z nimi.