Alexamorelin

Ala-hexarelin, Ala-His-D-2-methyl-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH2

Groeihormoonas
Wacht op medische beoordelingEN ES DE FR PT IT NL PL ZH+ Volgen voor updates

1Wat het is

Alexamorelin werd in de jaren 1990 ontwikkeld door het Italiaanse bedrijf Mediolanum Farmaceutici als naaste verwant van hexarelin, dat hetzelfde bedrijf in klinische studies had gebracht. Structureel is het hexarelin met een extra alanine aan de voorkant, en het heeft dezelfde 2-methyl-tryptofaanmodificatie als hexarelin, die deze stoffen chemische stabiliteit geeft. Het werd onderzocht door de Turijnse groep van Ezio Ghigo en Emanuela Arvat, die in dat decennium een groot deel van het Europese humane onderzoek naar GH-secretagogen uitvoerde, en in receptorbindingsonderzoek door Giampiero Muccioli en collega's.

De ontwikkeling kwam niet verder dan vroege klinische farmacologie. Vandaag valt alexamorelin vooral op als een naam op de WADA-lijst en als herinnering dat de GHRP-familie groter was dan het handjevol stoffen dat online circuleert. De literatuur is mager en dit profiel weerspiegelt dat.


2Hoe het vermoedelijk werkt

Alexamorelin bindt aan de ghrelinereceptor () in de hypofyse en de hypothalamus, waardoor via de fosfolipase C-route GH wordt vrijgemaakt en het effect van endogeen GHRH wordt versterkt. Net als hexarelin bindt het ook aan een tweede klasse bindingsplaatsen in humaan hartweefsel die niet de GHS-R1a zijn en waarvan nu wordt gedacht dat CD36 er deel van uitmaakt. De bij dieren gerapporteerde cardiale effecten van hexarelin (bescherming tegen ischemie, verbeterde contractiliteit) zijn aan deze bindingsplaatsen toegeschreven; alexamorelin werd gebruikt in enkele van de bindingsstudies die ze in kaart brachten, maar de eigen cardiale effecten ervan zijn bij mensen niet gekarakteriseerd.

Een synthetische ghrelinereceptoragonist uit de GHRP-reeks, weinig bij mensen onderzocht en vooral bekend uit dopingtests.Schematisch — niet op schaal

3Wat het onderzoek laat zien

GH-afgifte bij mensen

Kleine studies bij gezonde volwassenen van de Turijnse groep rapporteerden dat alexamorelin dosisafhankelijk GH vrijmaakte met het gebruikelijke GHRP-profiel — een piek binnen 15–30 minuten, groter dan met GHRH alleen, met bescheiden stijgingen van prolactine, ACTH en cortisol — wat grotendeels overeenkomt met hexarelin (samengevat in Ghigo 1997, Eur J Endocrinol, en Camanni 1998, Front Neuroendocrinol). Er zijn weinig primaire publicaties en sommige gegevens verschenen in abstracts; specifieke getallen zouden voor publicatie tegen de originelen moeten worden gecontroleerd. [1][2]

Receptorbinding in humaan weefsel

Radioligandstudies met peptiden uit de hexarelinfamilie, waaronder alexamorelin, identificeerden bindingsplaatsen met hoge affiniteit in de humane hypofyse, hypothalamus en het hart, waarbij de cardiale bindingsplaatsen verschillen van de GH-receptor in de hypofyse (Muccioli 1998, J Endocrinol; Papotti 2000, J Clin Endocrinol Metab — de laatste vooral met hexarelin). Dit is de mechanistische basis voor de latere belangstelling voor "cardioprotectieve GHRP's". [3][4]

Lichaamssamenstelling, cardioprotectie, herstel

Geen gegevens bij mensen voor alexamorelin. Van hexarelin bestaan cardiale gegevens bij dieren (graad C) die soms worden geleend; die zijn niet overdraagbaar.

4Gemelde bijwerkingen en interacties

Gemeld in de literatuur

voorbijgaande roodheid (flushing) en licht zweten na intraveneuze dosering; kleine stijgingen van cortisol en prolactine. Geen gegevens bij mensen over herhaalde dosering of over de lange termijn.

Door de community gemeld

zeer weinig; de stof wordt zelden gebruikt. Waar het wordt besproken, worden effecten van het hexarelintype beschreven — roodheid (flushing), honger, vochtretentie.

Theoretisch. zorgen op klasseniveau — stijging van IGF-1 bij herhaald gebruik, verminderde insulinesensitiviteit, vochtretentie, voorzichtigheid bij actieve maligniteit. Hexarelin vertoonde bij mensen desensitisatie (een afnemende GH-respons) bij herhaalde dosering over weken; van alexamorelin valt vergelijkbaar gedrag te verwachten.

Interacties. additief of synergistisch met GHRH-analogen; bij glucoseverlagende geneesmiddelen kan monitoring nodig zijn als IGF-1 stijgt.

Markers die onderzoekers vaak volgen

Op basis van de fysiologie van de GHRP-klasse; er is niets alexamorelin-specifieks vastgesteld:

MarkerWaarom ze gevolgd wordt
IGF-1de marker van cumulatieve GH-blootstelling.
Nuchtere glucose, insuline, HbA1cGH verlaagt de insulinesensitiviteit.
Ochtendcortisol en prolactinede hexarelinfamilie verhoogt beide licht; een nulmeting is informatief.
Bloeddruk en gewichtvochtretentie is een klasse-effect.
CBC en CMPalgemene nulmeting, gezien het ontbreken van langetermijngegevens.

Gratis voor iedereen. Veiligheidsinformatie staat nooit achter een betaalmuur.


5Reconstitutie en hantering

Zelden geleverd; de vialformaten variëren. met , voorzichtig zwenken.

Openen in calculator, vooraf ingevuld →

6Vaak samen onderzocht met

Hexarelin (de voorganger), GHRP-2, GHRP-6, GHRH-analogen (sermorelin, mod GRF 1-29) voor synergie.

Informatieve kruisverwijzingen. Geen aanbevelingen voor combinaties.


7Regelgevingsstatus per regio

RegioStatus (gecontroleerd op —)
Verenigde StatenNiet door de FDA goedgekeurd; niet expliciet genoemd in de FDA-compoundinglijst categorie 2 van 2023 †
Europese UnieNiet toegelaten
Verenigd KoninkrijkGeen vergunning
AustraliëNiet goedgekeurd
Zuid-AfrikaNiet geregistreerd
SportVerboden door WADA (S2 — alexamorelin wordt genoemd als voorbeeld van een GH-vrijmakend peptide)

8Open vragen

  • Of de cardiale bindingsplaatsen die het met hexarelin deelt bij mensen tot enig functioneel effect leiden.
  • Farmacologie bij herhaalde dosering, desensitisatie en veiligheid — nooit gepubliceerd.

9Referenties

  1. 1Ghigo E, Arvat E, Muccioli G, Camanni F (1997). Growth hormone-releasing peptides. Eur J Endocrinol. PubMed · DOI
  2. 2Camanni F, Ghigo E, Arvat E (1998). Growth hormone-releasing peptides and their analogs. Front Neuroendocrinol. PubMed · DOI
  3. 3Muccioli G et al. (1998). Specific receptors for synthetic GH secretagogues in the human brain and pituitary gland. J Endocrinol. PubMed · DOI
  4. 4Papotti M et al. (2000). Growth hormone secretagogue binding sites in peripheral human tissues. J Clin Endocrinol Metab. PubMed · DOI
  5. 5Bodart V et al. (2002). CD36 mediates the cardiovascular action of growth hormone-releasing peptides in the heart. Circ Res. PubMed · DOI

† Wordt door onze beoordelaars gecontroleerd aan de hand van actuele bronnen.


10Community

Discussies en protocollen zijn zichtbaar voor leden. Lid worden is gratis.

Zelf gemelde bijwerkingen Fase 2

Nog niet genoeg gegevens. 0 van de 50 benodigde leden hebben deze stof 4+ weken gelogd. Onder de 50 tonen we niets, zodat niemand herkenbaar is.

11Paginageschiedenis

26 okt 2026Profile published — awaiting medical review

Gelicentieerd onder CC BY-NC-SA 4.0. Een fout gevonden? Meld het · Redactionele normen — correcties worden hier vastgelegd.