Adipotide

FTPP (fat-targeted proapoptotic peptide), prohibitin-TP01, CKGGRAKDC-GG-D(KLAKLAK)2

Metabolisme & gewicht
Wacht op medische beoordelingEN ES DE FR PT IT NL PL ZH+ Volgen voor updates

1Wat het is

Adipotide is geen hormoonfragment of signaalpeptide. Het is een gericht toxine. Onderzoekers aan het MD Anderson Cancer Center (Wadih Arap en Renata Pasqualini) ontwikkelden peptiden die de bloedvaten opzoeken die tumoren voeden. In 2004 pasten ze hetzelfde idee toe op vet: er werd een korte sequentie gevonden die prohibitine bindt, een proteïne dat ongewoon sterk is blootgesteld op het oppervlak van bloedvaten in wit vetweefsel. Ze koppelden die aan een synthetisch peptide (D(KLAKLAK)2) dat de mitochondriën verstoort zodra het in een cel zit. Het resultaat zoekt de vaten van vetweefsel op en doodt ze, en het vetweefsel, afgesneden van de toevoer, gaat in regressie.

Het trok in 2011 de aandacht toen een apenstudie snel gewichtsverlies liet zien, en het circuleert in de community onder de naam “adipotide”. Het is een van de verbindingen op deze site met de duidelijkst bekende ernstige toxiciteit.


2Hoe het vermoedelijk werkt

Targeting. de sequentie CKGGRAKDC bindt prohibitine en een partnerproteïne (annexine A2) op de endotheelcellen die de bloedvaten van wit vet bekleden. Prohibitine zit in de meeste weefsels binnen de cel, maar komt op de vaten van vetweefsel aan de oppervlakte, en daarom is de targeting selectief.
Doden. zodra het is opgenomen, verstoort het segment D(KLAKLAK)2 de mitochondriale membranen en zet het apoptose van de endotheelcel in gang.
Verderop in de keten. verlies van vaatstelsel leidt tot dood van vetcellen en regressie van het weefsel, met secundaire verbeteringen in de insulinesensitiviteit bij behandelde dieren.
Het addertje. prohibitine komt ook tot expressie in de nier, en daar duikt de toxiciteit op.
Verondersteld: een homingsequentie die een marker herkent op de bloedvaten die vetweefsel voeden, gekoppeld aan een sequentie die celdood in gang zet. Het doelwit is de bloedtoevoer en niet de vetcel. Onderzoek bij primaten liet gewichtsverlies en niertoxiciteit zien; het heeft geen studies bij mensen doorlopen.Schematisch — niet op schaal

3Wat het onderzoek laat zien

Gewichtsverlies bij muizen met obesitas

Muizen met obesitas die vier weken werden behandeld verloren ongeveer 30% van hun lichaamsgewicht, met ablatie van het vaatstelsel van wit vet, een lagere vetmassa en een verbeterd metabool profiel; magere muizen werden minder beïnvloed (Kolonin 2004, Nat Med). [1]

Gewichtsverlies bij rhesusapen met obesitas

Apen met spontane obesitas die 28 dagen 0.43 mg/kg/dag kregen verloren over de behandelings- en vervolgperiode ongeveer 11% van hun lichaamsgewicht en 39% van hun buikvet op beeldvorming, met een verbeterde insulinesensitiviteit. Magere apen verloren geen gewicht. Behandelde dieren ontwikkelden dosisafhankelijke nierschade (verminderde glomerulaire filtratie, verhoogd creatinine, tubulaire veranderingen) die na stopzetting omkeerbaar was (Barnhart 2011, Sci Transl Med). De voedselinname daalde tijdens de behandeling. [2]
Beoordeeld: D/C

Mechanisme van de targeting en de biologie van prohibitine

Screening met phage display bij muizen identificeerde de prohibitinebindende sequentie en liet zien dat die na systemische injectie de vaten van wit vet opzoekt (Kolonin 2004). Later werk bracht prohibitine en annexine A2 in kaart als het vasculaire receptorpaar in humane weefselmonsters (Staquicini 2011), wat het belangrijkste bewijs is dat het doelwit bij mensen bestaat — maar binding is niet hetzelfde als een aangetoond effect. [1][4]
Niet beoordeeldgeen gepubliceerd

Humane studies

Rond 2011 werd aan MD Anderson een fase 1-studie geregistreerd bij mannen met obesitas en prostaatkanker. Er zijn geen resultaten gepubliceerd en de huidige status is onduidelijk †. Er zijn geen humane gegevens over werkzaamheid of veiligheid, van welke aard dan ook.

Vetverlies, lichaamsrecompositie in de community

Er bestaan anekdotische meldingen; ze zijn schaars in vergelijking met andere peptiden, en in verschillende ervan wordt beschreven dat men stopte vanwege bijwerkingen of zorgen over effecten op de nieren.

4Gemelde bijwerkingen en interacties

Gemeld in de literatuur

Dosisafhankelijke nefrotoxiciteit bij apen — stijgend creatinine, verminderde glomerulaire filtratiesnelheid, tubulaire nierschade op histologie — omkeerbaar na stopzetting bij de gebruikte doses. Tekenen die met uitdroging te maken hebben. Verminderde voedselinname. Bij muizen vertoonden behandelde dieren geen gerapporteerde lever- of hematologische toxiciteit, maar de nierbevindingen bij apen zijn het cruciale resultaat.

Door de community gemeld

meer dorst en urineren, vermoeidheid, misselijkheid, lusteloosheid, ongemak in de onderrug of de flank, verminderde eetlust. Meerdere meldingen beschrijven een verhoogd creatinine in bloedonderzoek.

Theoretisch. de verbinding is een cytotoxisch gericht toxine; elke expressie van prohibitine buiten het doelwit (nier, en mogelijk andere) is een plaats van mogelijke schade. Effecten op de vruchtbaarheid, het hart (prohibitine is overvloedig aanwezig in de mitochondriën van het hart) en de nierfunctie op lange termijn zijn onbekend. Vetverlies kan onomkeerbaar zijn waar het vaatstelsel is vernietigd, wat zowel het bedoelde effect als een zorg is.

Interacties. geen onderzocht. Alles wat de nier verder belast (NSAID's, uitdroging, contrastmiddelen, nefrotoxische antibiotica) zou een plausibel bijkomend risico zijn.

Markers die onderzoekers vaak volgen

MarkerWaarom ze gevolgd wordt
Serumcreatinine en geschatte GFRde primaire toxiciteit die bij primaten is gezien; de enige marker met directe experimentele onderbouwing.
Ureumstikstof in het bloed en elektrolyten (natrium, kalium)nierfunctie en uitdroging.
Urineonderzoek inclusief proteïne en microscopietubulaire schade.
Cystatine Ceen gevoeliger GFR-marker waar beschikbaar.
Lichaamsgewicht, vetmassa via beeldvorming of DEXAde uitkomsten voor werkzaamheid die in de apenstudie zijn gebruikt.
Nuchtere glucose en insulinebij behandelde dieren werd een verbeterde insulinesensitiviteit gerapporteerd.
Eetlust en vochtinnameverminderde voedselinname en tekenen van uitdroging hoorden bij het beeld bij primaten.

Gratis voor iedereen. Veiligheidsinformatie staat nooit achter een betaalmuur.


5Reconstitutie en hantering

Wordt doorgaans geleverd als poeder in flacons van 5 mg of 10 mg. Reconstitueer met , zwenk voorzichtig, bescherm tegen licht. Gezien de nierbevindingen bij primaten behandelt de onderzoeksliteratuur dit zelf als een verbinding die in elke doseringsfase controle van de nierfunctie vraagt.

Openen in calculator, vooraf ingevuld →

6Vaak samen onderzocht met

Niets in de literatuur. In discussies in de community wordt het af en toe genoemd naast andere peptiden voor vetverlies; er is geen rationale of gegevens voor combinatie.

Informatieve kruisverwijzingen. Geen aanbevelingen voor combinaties.


7Regelgevingsstatus per regio

RegioStatus (gecontroleerd op —)
Verenigde StatenNiet FDA-goedgekeurd. Staat, voor zover deze beoordeling kon vaststellen, niet op de categorie 2-lijst voor magistrale bereiding van 2023 †
Europese UnieNiet toegelaten
Verenigd KoninkrijkNiet toegelaten
AustraliëNiet goedgekeurd
Zuid-AfrikaNiet geregistreerd
SportVerboden door WADA (S0 — niet-goedgekeurde stoffen)

8Open vragen

  • Is de nierschade volledig omkeerbaar na langere of herhaalde kuren? Er is slechts één kuur van 28 dagen onderzocht.
  • Houdt de targeting stand bij mensen — is prohibitine op dezelfde manier blootgesteld op de vaten van humaan vetweefsel?
  • Wat is er gebeurd met de geregistreerde fase 1-studie?
  • Wordt vernietigd vaatstelsel in vetweefsel geregenereerd, en komt het vet terug?
  • Bereikt het pro-apoptotische segment bij de gebruikte doses enig weefsel buiten vet en nier — hart, testis en hersenen brengen prohibitine tot expressie en zijn niet onderzocht.

9Referenties

  1. 1Kolonin MG et al. (2004). Reversal of obesity by targeted ablation of adipose tissue. Nat Med. PubMed · DOI
  2. 2Barnhart KF et al. (2011). A peptidomimetic targeting white fat causes weight loss and improved insulin resistance in obese monkeys. Sci Transl Med. PubMed · DOI
  3. 3Ellerby HM et al. (1999). Anti-cancer activity of targeted pro-apoptotic peptides. Nat Med. PubMed · DOI
  4. 4Staquicini FI et al. (2011). Vascular ligand-receptor mapping by direct combinatorial selection in cancer patients. Proc Natl Acad Sci U S A. PubMed · DOI
  5. 5Daquinag AC et al. (2016). Depletion of white adipocyte progenitors induces beige adipocyte differentiation and suppresses obesity development. Cell Death Differ. PubMed · DOI

† Wordt door onze beoordelaars gecontroleerd aan de hand van actuele bronnen.


10Community

Discussies en protocollen zijn zichtbaar voor leden. Lid worden is gratis.

Zelf gemelde bijwerkingen Fase 2

Nog niet genoeg gegevens. 0 van de 50 benodigde leden hebben deze stof 4+ weken gelogd. Onder de 50 tonen we niets, zodat niemand herkenbaar is.

11Paginageschiedenis

25 okt 2026Profile published — awaiting medical review

Gelicentieerd onder CC BY-NC-SA 4.0. Een fout gevonden? Meld het · Redactionele normen — correcties worden hier vastgelegd.