Tachyplesin and polyphemusin

tachyplesin I, II en III (uit Tachypleus tridentatus); polyphemusin I en II (uit Limulus polyphemus). Polyphemusin II is de stamvorm van de analogenreeksen T22 en T140, waaruit de goedgekeurde CXCR4-antagonist motixafortide afstamt

Antimicrobieel & antiviraal
Wacht op medische beoordelingEN ES DE FR PT IT NL PL ZH+ Volgen voor updates

1Wat het is

Degenkrabben behoren tot de oudste nog bestaande dierlijnen en hebben geen adaptief immuunsysteem. Ze overleven in sediment dat dicht bezet is met bacteriën met behulp van een aangeboren immuunsysteem dat is opgebouwd rond hemocyten, die bij contact met bacteriële producten degranuleren en een batterij antimicrobiële peptiden en stollingsfactoren vrijgeven. Tachyplesinen werden in 1988 door Nakamura en collega's geïsoleerd uit de Japanse degenkrab Tachypleus tridentatus; polyphemusinen werden kort daarna geïsoleerd uit de Atlantische degenkrab Limulus polyphemus. Ze zijn nauw verwant — 17 en 18 residuen, dezelfde door disulfidebruggen gestabiliseerde haarspeld, dezelfde sterke positieve lading.

Ze zijn om drie afzonderlijke redenen van belang, en die door elkaar halen levert het grootste deel van de verwarring over deze peptiden op.

Ten eerste zijn ze als antimicrobiële peptiden een van de krachtigste en breedst werkzame natuurlijke voorbeelden die bekend zijn, en ze binden lipopolysacharide sterk, wat ze interessant maakt bij endotoxemie.

Ten tweede is tachyplesin I als aanknopingspunt tegen kanker cytotoxisch voor tumorcellen bij haalbare concentraties en is het onderzocht als antitumormiddel en in conjugaatvorm.

Ten derde — en dit is de werkelijk belangrijke draad — werd polyphemusin II een geneesmiddelskelet. Onderzoekers vonden dat een gemodificeerd polyphemusin II, aangeduid als T22, een krachtige activiteit tegen HIV had, en herleidden die niet tot verstoring van het membraan maar tot antagonisme van de chemokinereceptor CXCR4, die HIV als co-receptor gebruikt. Systematisch verkleinen van T22 leverde T140 op, een peptide van 14 residuen, en verdere optimalisatie van die reeks leverde motixafortide op, in 2023 goedgekeurd voor het mobiliseren van hematopoëtische stamcellen voor afname bij multipel myeloom. Een antimicrobieel peptide uit de degenkrab was dus het startpunt voor een goedgekeurde CXCR4-antagonist die bij beenmergtransplantatie wordt gebruikt. Dat is een echte en goed gedocumenteerde afstammingslijn — en dat is niet hetzelfde als zeggen dat tachyplesin of polyphemusin een geneesmiddel is. Het goedgekeurde geneesmiddel deelt een afstamming, geen farmacologie.

Er is nog een vierde stuk context dat het waard is om te weten. Bloed van degenkrabben is ook de bron van Limulus-amoebocytenlysaat, het reagens dat wereldwijd wordt gebruikt om injecteerbare geneesmiddelen en medische hulpmiddelen op bacterieel te testen. Die industrie, die jaarlijks honderdduizenden dieren aftapt, heeft het behoud van de degenkrab tot een actueel onderwerp gemaakt en stimuleert de overstap naar het recombinante alternatief. Elke bespreking van peptiden uit de degenkrab staat binnen die context.


2Hoe het vermoedelijk werkt

Permeabilisatie van het membraan. Een netto lading van ongeveer +6 tot +7 en een rigide amfipathische haarspeld drijven de binding aan de anionische fosfolipiden en het lipopolysacharide van gramnegatieve buitenmembranen en aan de teichoïnezuren van grampositieve wanden, gevolgd door insertie, porievorming of tapijtachtige verstoring, en snelle lysis. Het doden gaat snel en vereist geen intracellulair doelwit, en daarom ontstaat resistentie langzaam.
LPS-binding en neutralisatie van endotoxine. Tachyplesin bindt direct aan lipide A, wat zowel bijdraagt aan het doden als de inflammatoire reactie op vrijgekomen kan dempen — een mechanistisch aantrekkelijke combinatie bij sepsis.
De door disulfidebruggen gestabiliseerde haarspeld doet ertoe. Het reduceren van de disulfidebruggen of het lineariseren van het peptide vermindert de activiteit aanzienlijk, wat deze peptiden onderscheidt van de vele lineaire helikale antimicrobiële peptiden.
Cytotoxiciteit voor tumoren. Membranen van tumorcellen dragen doorgaans meer blootgesteld anionisch fosfolipide dan normale cellen, wat een bescheiden selectiviteitsmarge geeft die in het werk tegen kanker wordt benut. Voor tachyplesin I zijn ook nucleaire lokalisatie en interactie met DNA gerapporteerd.
Hemolyse — hetzelfde mechanisme, verkeerd gericht. De eigenschap die bacteriën doodt, lyseert bij hogere concentraties ook erytrocyten en beschadigt zoogdiermembranen. Dit is geen bijwerking in de gebruikelijke zin; het is dezelfde fysische chemie die op het verkeerde membraan inwerkt, en het is de centrale reden waarom deze klasse er steeds niet in is geslaagd systemische geneesmiddelen te worden.
CXCR4-antagonisme (de T22/T140-lijn). Volledig losstaand van de membraanactiviteit: specifieke binding aan de CXCR4-receptor, waarmee de interactie met het chemokine CXCL12 wordt geblokkeerd. Dit is het mechanisme dat door ontwikkeling is doorgevoerd tot motixafortide, en het is afhankelijk van bepaalde residuen in plaats van van de totale kationische lading.
Een door disulfidebruggen gestabiliseerd peptide uit het bloed van de degenkrab. Het bindt lipopolysacharide en maakt het membraan doorlaatbaar, en is bij vergelijkbare concentraties ook cytotoxisch voor menselijke cellen.Schematisch — niet op schaal

3Wat het onderzoek laat zien

Beoordeeld: D (extensive and consistent)

Breedspectrum antimicrobiële activiteit in vitro

Tachyplesinen en polyphemusinen zijn bij lage micromolaire concentraties werkzaam tegen gramnegatieve en grampositieve bacteriën, inclusief multiresistente isolaten, tegen schimmels en tegen sommige omhulde virussen, in een omvangrijke en goed gerepliceerde in-vitroliteratuur (Nakamura 1988, J Biol Chem; Miyata 1989, J Biochem). De activiteit is verminderd bij een fysiologische zoutconcentratie en in aanwezigheid van serum, wat een terugkerende beperking is voor kationische antimicrobiële peptiden en een belangrijke reden waarom de potentie zich niet heeft laten overbrengen. [1][2]

Dierlijke infectiemodellen

Bij topisch en lokaal aanbrengen in dierlijke wond- en infectiemodellen is werkzaamheid gerapporteerd. Systemische toediening wordt beperkt door toxiciteit.
Beoordeeld: C/D

Binding van endotoxine en sepsismodellen

Tachyplesin bindt aan lipide A en vermindert door aangedreven cytokinereacties in cel- en dierexperimenteel werk. Verkend, maar niet verder ontwikkeld.
Beoordeeld: C/D

Antitumoractiviteit

Tachyplesin I vertoont cytotoxiciteit in diverse tumorcellijnen, met gerapporteerde effecten op de tumorgroei in muismodellen, en is onderzocht in geconjugeerde en peptide-hybride vormen om de selectiviteit te verbeteren. Overal preklinisch.
Beoordeeld: A (for the engineered descendant, not the parent)

Anti-HIV-activiteit en de CXCR4-lijn

T22, een analoog van polyphemusin II, vertoonde een krachtige activiteit tegen HIV-1, die later werd toegeschreven aan CXCR4-antagonisme. Verkleining leverde T140 op en daarna de klinische reeks. Motixafortide (een synthetische CXCR4-antagonist van 14 aminozuren uit deze lijn) werd onderzocht in een gerandomiseerde fase 3-studie in combinatie met granulocyt-koloniestimulerende factor voor stamcelmobilisatie bij multipel myeloom, haalde de eindpunten en werd in 2023 door de FDA goedgekeurd (GENESIS-studie; Crees 2023, Nature Medicine †). De oorspronkelijke peptiden hebben geen goedkeuring en geen klinische gegevens. De relatie is er een van afstamming. [6]
Niet beoordeeldgeen

Gegevens bij mensen voor tachyplesin of polyphemusin zelf

Geen klinische studies met een van beide oorspronkelijke peptiden voor enige indicatie.

4Gemelde bijwerkingen en interacties

Gemeld in de literatuur

geen veiligheidsgegevens bij mensen voor een van beide oorspronkelijke peptiden. De gedocumenteerde risico's uit laboratorium- en dierexperimenteel werk zijn hemolyse, cytotoxiciteit voor zoogdiercellen inclusief immuuncellen bij concentraties die niet veel boven de antimicrobiële concentraties liggen, en degranulatie van mestcellen met histamineafgifte, die voor kationische peptiden in het algemeen is gerapporteerd. Systemische toediening bij dieren wordt door deze effecten beperkt.

Door de community gemeld

Gebruik in de community: vrijwel niets gedocumenteerd. Zelf toedienen zou gevaarlijk en ineffectief zijn — deze peptiden lyseren rode bloedcellen en zoogdiercellen bij concentraties die dicht bij hun antibacteriële concentraties liggen, verliezen het grootste deel van hun antibacteriële potentie in bloed en in zout, en hebben in geen enkele soort een gekarakteriseerde farmacokinetiek. Marketing die de goedgekeurde CXCR4-antagonist aanvoert als bewijs voor een peptide uit de degenkrab haalt een geneesmiddel en een verre voorouder door elkaar.

Verlies van activiteit onder fysiologische omstandigheden. de antimicrobiële potentie daalt aanzienlijk bij een fysiologische zoutconcentratie en in aanwezigheid van serumeiwitten en divalente kationen. Dit is geen veiligheidskwestie, maar het is de reden waarom minimale inhiberende concentraties een te hoog beeld geven van wat systemische toediening zou kunnen bereiken.

Theoretisch. immunogeniciteit; nefrotoxiciteit, het patroon dat andere kationische antimicrobiële peptiden klinisch heeft beperkt (de polymyxinen zijn het leerzame precedent); selectie voor kruisresistentie tegen de afweerpeptiden van de gastheer, een zorg die is geuit over het ontwikkelen van elke nauwe analoog van menselijke aangeboren immuuneffectoren.

Interacties. niets vastgesteld. Synergie met conventionele antibiotica is in vitro gerapporteerd en is een veelvoorkomend onderzoeksthema voor deze klasse.

Markers die onderzoekers vaak volgen

Er zijn geen verbindingsspecifieke markers vastgesteld en er is geen toediening bij mensen. De maten die in de onderzoeksliteratuur van belang zijn:

MarkerWaarom ze gevolgd wordt
Minimale inhiberende en minimale bactericide concentraties, gemeten bij een fysiologische zoutconcentratie en in serumde eerlijke versie van de antimicrobiële uitleesmaat, en degene die publiceerbare potentie van plausibele potentie scheidt.
Hemolysebepaling (percentage lysis van erytrocyten over een concentratiebereik)de standaard tegenscreening, en de maat die het therapeutische venster voor deze klasse bepaalt. Een artikel dat antimicrobiële potentie rapporteert zonder deze maat is incompleet.
Selectiviteitsindex (hemolytische of cytotoxische concentratie gedeeld door de antimicrobiële concentratie)het enkele getal dat het beste voorspelt of een kationisch antimicrobieel peptide ergens kan komen.
Bepalingen van de levensvatbaarheid van zoogdiercellencytotoxiciteit tegen relevante menselijke cellijnen.
Bepalingen van de neutralisatie van endotoxinevoor de claims die met sepsis te maken hebben.
Als een kationisch antimicrobieel peptide systemisch zou worden gegeven, zou de nierfunctie de dosisbeperkende monitoringparameter zijn, op grond van het precedent van de polymyxinen

Gratis voor iedereen. Veiligheidsinformatie staat nooit achter een betaalmuur.


5Onderzoekscontext en veiligheidsopmerkingen

Dit zijn laboratoriumreagentia en skeletten voor geneesmiddelontdekking. De specifieke beperkingen: - Het therapeutische venster is het probleem, niet de potentie. Hemolytische en cytotoxische concentraties liggen dicht bij de antimicrobiële. Decennia werk aan kationische antimicrobiële peptiden zijn vooral op precies deze marge gestrand, en tachyplesin is daarop geen uitzondering. - Potentie gemeten in een proefbuis is geen potentie in een lichaam. De gevoeligheid voor zout en serum betekent dat minimale inhiberende concentraties de haalbare activiteit aanzienlijk te hoog voorstellen. Elke claim die op in-vitrocijfers rust, moet met dat in gedachten worden gelezen. - Toedieningsweg. De realistische toepassingen voor deze klasse zijn topische en oppervlaktetoepassingen, coatings van hulpmiddelen en conservering van voedsel, waar de systemische blootstelling en de zouteffecten beperkt zijn. Daar is de toegepaste literatuur naartoe gegaan. - De afstamming van motixafortide draagt niet over. Het goedgekeurde geneesmiddel is een kort, zwaar ontworpen synthetisch peptide met een specifiek receptormechanisme en zijn eigen klinische dataset. Een gedeelde afstamming verleent het oorspronkelijke peptide niets. - Herkomst en behoud. Onderzoeksmateriaal wordt gesynthetiseerd. Beide bronsoorten zijn een punt van zorg voor het behoud, T. tridentatus in aanzienlijke mate, en de industrie die degenkrabben aftapt voor het reagens voor endotoxinetesten staat onder actieve druk om op recombinante alternatieven over te stappen. Er wordt hier geen aanwijzing gegeven over bereiding, , concentratie of bewaring.


6Vaak samen onderzocht met

Melittin (#142) als het archetypische membraanlyserende peptide met hetzelfde probleem van het therapeutische venster; LL-37 en de menselijke defensinen als de tegenhangers bij zoogdieren; polymyxine B en colistine als de kationische antimicrobiële peptiden die de kliniek wel hebben bereikt en wier nefrotoxiciteit de grenzen van de klasse bepaalt; plerixafor als de andere goedgekeurde CXCR4-antagonist, bereikt via een volstrekt andere chemische route; magaininen (huid van kikkers) als het parallelle ontdekkingsverhaal bij amfibieën.

Informatieve kruisverwijzingen. Geen aanbevelingen voor combinaties.


7Regelgevingsstatus per regio

RegioStatus (gecontroleerd op —)
Verenigde StatenNoch tachyplesin noch polyphemusin is door de FDA goedgekeurd; onderzoekschemicaliën. Motixafortide, een verre, ontworpen afstammeling van polyphemusin II, werd in 2023 door de FDA goedgekeurd voor stamcelmobilisatie bij multipel myeloom — een apart product met zijn eigen dataset
Europese UnieDe oorspronkelijke peptiden zijn niet toegelaten. Status van motixafortide in de EU †
Verenigd KoninkrijkGeen vergunning
AustraliëNiet goedgekeurd
Zuid-AfrikaNiet geregistreerd
SportNiet opgenomen in de lijst van WADA; S0 zou in principe van toepassing zijn op elke niet-goedgekeurde stof. Geen prestatietoepassing. (Merk op dat CXCR4-antagonisten die voor stamcelmobilisatie worden gebruikt in principe raken aan hematologische manipulatie en aan de M1-bepalingen van WADA over bloeddoping; dit betreft de goedgekeurde afstammeling, niet deze peptiden)

8Open vragen

  • Kan het therapeutische venster van een kationisch, op het membraan werkend peptide genoeg worden verbreed voor systemisch gebruik, of is deze klasse permanent beperkt tot topische en oppervlaktetoepassingen?
  • Kan de gevoeligheid voor zout en serum eruit worden ontworpen zonder activiteit te verliezen?
  • Hoever kan het CXCR4-verhaal worden gegeneraliseerd — zitten er nog andere specifieke receptorfarmacologieën verborgen in peptiden waarvan wordt aangenomen dat ze alleen via verstoring van het membraan werken?
  • Houdt het langzaam ontstaan van resistentie tegen op het membraan werkende peptiden stand onder aanhoudende klinische druk, en wat zou resistentie tegen een nauwe analoog van de afweerpeptiden van de gastheer betekenen voor de aangeboren immuniteit?

9Referenties

  1. 1Nakamura T et al. (1988). Tachyplesin, a class of antimicrobial peptide from the hemocytes of the horseshoe crab (Tachypleus tridentatus). Isolation and chemical structure. J Biol Chem. PubMed
  2. 2Miyata T et al. (1989). Antimicrobial peptides, isolated from horseshoe crab hemocytes, tachyplesin II, and polyphemusins I and II: chemical structures and biological activity. J Biochem. PubMed · DOI
  3. 3Nakashima H et al. (1992). Anti-human immunodeficiency virus activity of a novel synthetic peptide, T22 ([Tyr-5,12, Lys-7]polyphemusin II). Antimicrob Agents Chemother. PubMed
  4. 4Tamamura H et al. (1998). A low-molecular-weight inhibitor against the chemokine receptor CXCR4: a strong anti-HIV peptide T140. Biochem Biophys Res Commun. PubMed · DOI
  5. 5Chen Y et al. (2005). Antitumor activity of tachyplesin I and its mechanism [verify exact citation]. PubMed
  6. 6Crees ZD et al. (2023). Motixafortide and G-CSF to mobilize hematopoietic stem cells for autologous transplantation in multiple myeloma: a randomized phase 3 trial (GENESIS). Nat Med. PubMed · DOI
  7. 7Edwards IA et al. (2016). Contribution of amphipathicity and hydrophobicity to the antimicrobial activity and cytotoxicity of beta-hairpin peptides. ACS Infect Dis. PubMed · DOI

Referenties worden gekoppeld aan PubMed-/DOI-identificatoren; tot die tijd zoeken links de bronvermelding op in PubMed.

† Wordt door onze beoordelaars gecontroleerd aan de hand van actuele bronnen.


10Community

Discussies en protocollen zijn zichtbaar voor leden. Lid worden is gratis.

Zelf gemelde bijwerkingen Fase 2

Nog niet genoeg gegevens. 0 van de 50 benodigde leden hebben deze stof 4+ weken gelogd. Onder de 50 tonen we niets, zodat niemand herkenbaar is.

11Paginageschiedenis

31 okt 2026Profile published — awaiting medical review

Gelicentieerd onder CC BY-NC-SA 4.0. Een fout gevonden? Meld het · Redactionele normen — correcties worden hier vastgelegd.