Crotalphine and crotamine

crotalphine (geïdentificeerd uit het gif van Crotalus durissus terrificus); crotamine (een myotoxine uit hetzelfde gif, ook beschreven als celpenetrerend peptide, CPP)

Cognitie & neuro
Wacht op medische beoordelingEN ES DE FR PT IT NL PL ZH+ Volgen voor updates

1Wat het is

Crotalus durissus terrificus, de Zuid-Amerikaanse of tropische ratelslang, heeft een gif dat voor een groefkopadder ongewoon neurotoxisch is. Twee van de bestanddelen hebben belangstelling gewekt om redenen die niets met vergiftiging te maken hebben.

Crotalphine werd in de jaren 2000 geïdentificeerd door een groep aan het Butantan-instituut in São Paulo, in navolging van een oude klinische curiositeit: berichten dat kankerpatiënten die preparaten van ratelslangengif kregen, pijnverlichting ervoeren. De groep isoleerde een klein peptide met een krachtige, opmerkelijk langdurige analgetische werking bij ratten en karakteriseerde de sequentie; de synthetische versie heet crotalphine. De meest opvallende gepubliceerde eigenschap is de duur — één enkele dosis die dagen aanhoudende antinociceptie geeft, wat ongebruikelijk is voor elk analgeticum en zeer ongebruikelijk voor een peptide.

Crotamine is een ander soort molecuul met een dubbel leven. Het is een klassiek myotoxine: injecteer het in een muis en de achterpoten raken in spastische verlamming, en dat is waar het in het gif voor dient. In 2004 rapporteerden Irina Kerkis en collega's dat crotamine ook efficiënt celmembranen passeert, zich ophoopt in de kern en de lysosomen en — onverwacht — zich preferentieel concentreert in actief prolifererende cellen. Daarmee werd een toxine een kandidaat-vehikel voor geneesmiddelaflevering en een tumorgericht middel, en het meeste crotamine-onderzoek sindsdien heeft die lijn gevolgd in plaats van de toxicologie.

Beide zijn preklinisch. Geen van beide is in een studie aan een mens gegeven.


2Hoe het vermoedelijk werkt

Crotalphine:

Perifere opioïdreceptoren. Het analgetische effect wordt geblokkeerd door naloxon en door selectieve kappa- en delta-opioïdantagonisten, en het bewijs wijst op een perifere in plaats van centrale aangrijpingsplaats — wat aantrekkelijk is, omdat perifere opioïde analgesie in principe respiratoire depressie en centrale afhankelijkheid zou vermijden.
Indirecte activatie. Crotalphine blijkt bij de relevante concentraties niet direct aan opioïdreceptoren te binden; het voorgestelde mechanisme omvat de afgifte van endogene opioïde peptiden, waarbij in sommige modellen betrokkenheid van de cannabinoïde CB2-receptor als stap daarvóór is gerapporteerd.
Duur. Het meerdaagse effect van één enkele dosis wordt niet verklaard door de farmacokinetiek en wordt toegeschreven aan een verandering in de toestand van de nociceptor in plaats van aan receptorbezetting door het middel — mechanistisch interessant en niet volledig opgehelderd.
Myotoxiciteit. De klassieke werking omvat effecten op de membraanexciteerbaarheid en de ionenhuishouding van skeletspier, met de karakteristieke spastische verlamming van de achterpoten als gevolg. Effecten op kaliumkanalen en op de natriumhuishouding zijn voorgesteld; het precieze mechanisme blijft onderwerp van discussie.
Celpenetratie. Crotamine is sterk kationisch en rijk aan lysine en arginine, zoals de andere bekende celpenetrerende peptiden. Het bindt aan heparansulfaatproteoglycanen op het celoppervlak en komt binnen via endocytose, en bereikt daarna endosomen, lysosomen en de kern.
Selectiviteit voor delende cellen. De preferentiële accumulatie in prolifererende cellen wordt toegeschreven aan een hogere expressie van proteoglycanen op het oppervlak en een grotere endocytische activiteit. Dit is de basis van zowel de tumorgerichte als de dragertoepassingen.
Meevoeren van nucleïnezuren. Het vormt complexen met DNA en kan plasmiden in cellen afleveren, en is onderzocht als drager voor antisense en andere lading.
Antimicrobiële en antiparasitaire activiteit. In lijn met de bèta-defensinefold is voor crotamine activiteit gerapporteerd tegen bacteriën, schimmels en protozoën.
Peptiden uit ratelslangengif. Crotalphine geeft in diermodellen langdurige pijnstilling via opioïdreceptoren; crotamine beïnvloedt natriumkanalen en dringt cellen binnen.Schematisch — niet op schaal

3Wat het onderzoek laat zien

Crotalphine — analgesie bij knaagdieren

Het oorspronkelijke werk rapporteerde krachtige, langdurige antinociceptie in rattenmodellen van inflammatoire en neuropathische pijn na subcutane of orale toediening in doses van microgrammen per kilogram, met effecten die dagen aanhielden en omkeerbaar waren met opioïdantagonisten (Konno 2008, Peptides; Gutierrez 2008, Pharmacol Biochem Behav). Later werk breidde dit uit naar kankerpijn en neuropathische modellen en beschreef de kappa/delta- en cannabinoïdmechanismen in detail (Machado 2014, PLoS One; Zambelli 2014 en verwant werk). Potentie en duur worden consistent als opmerkelijk gerapporteerd. [1][2][3]
Niet beoordeeldgeen

Crotalphine — humane gegevens

Geen klinische studies. De verbinding is onderwerp geweest van octrooi- en licentieactiviteit, maar er zijn geen gepubliceerde humane veiligheids- of werkzaamheidsgegevens.
Beoordeeld: C/D

Crotamine — celpenetratie en aflevering

Crotamine komt efficiënt in cellen, lokaliseert naar de kern en de lysosomen, hoopt zich preferentieel op in prolifererende cellen en kan plasmide-DNA in cellen en in muizenweefsels brengen (Kerkis 2004, FASEB J; Nascimento 2007, J Biol Chem). Goed gerepliceerd in celcultuur; het dieronderzoek is beperkter. [4][5]

Crotamine — antitumoractiviteit

Gerapporteerde selectieve cytotoxiciteit tegen tumorcellen en remming van tumorgroei in muismelanoommodellen, toegeschreven aan lysosomale verstoring in cellen die het peptide hebben geconcentreerd (Pereira 2011, Cell Death Dis, en verwant werk). Preklinisch. [6]
Beoordeeld: C/D

Crotamine — analgetische en andere activiteiten

Voor crotamine zijn antinociceptieve effecten gerapporteerd, en ook antimicrobiële en antiparasitaire activiteiten. Verspreide literatuur.
Niet beoordeeld

Crotamine — toxicologie

Crotamine is een myotoxine en dit is de beter onderbouwde helft van zijn biologie. Systemische toediening bij dieren veroorzaakt spierschade met een stijgend creatinekinase, en het myotoxische dosisbereik ligt ongemakkelijk dicht bij de doses die in de afleveringsexperimenten worden gebruikt. Dit is het centrale obstakel voor de afleveringstoepassing en wordt in reviews soms onderbelicht.
Niet beoordeeld

Humane blootstelling — vergiftiging

Een beet van C. d. terrificus geeft neurotoxiciteit met ptosis en oftalmoplegie, myotoxiciteit met rabdomyolyse en myoglobinurie, coagulopathie en acuut nierfalen — effecten die vooral worden gedreven door crotoxine, het belangrijkste fosfolipase A2-complex van het gif, waarbij crotamine bijdraagt aan de spierschade. Het is een ernstige vergiftiging waarvoor antiserum nodig is. Over de dunheid van de literatuur. Beide peptiden worden onderzocht door een klein aantal groepen, grotendeels in Brazilië, en onafhankelijke replicatie is beperkt. Voor crotalphine in het bijzonder rechtvaardigt een gerapporteerd effect van deze omvang en deze duur, dat buiten het netwerk van herkomst niet is gerepliceerd en na bijna twee decennia nooit bij mensen is onderzocht, scepsis over de effectgrootte, ook als het mechanisme echt is.

4Gemelde bijwerkingen en interacties

Gemeld in de literatuur

Literatuur (crotalphine). geen humane veiligheidsgegevens. Knaagdierstudies rapporteren analgesie zonder de sedatie, motorische beperking of tolerantie die bij morfine wordt gezien over de onderzochte periodes. De karakterisering is beperkt.

Literatuur (crotamine). myotoxiciteit is de bepalende bijwerking — spierschade, spastische verlamming van de achterpoten bij muizen, verhoogd creatinekinase. Hemolyse en nefrotoxiciteit zijn zorgen die volgen op spierschade. Geen humane gegevens.

Literatuur (vergiftiging). de blootstellingsroute bij mensen voor beide. Neurotoxische ptosis en oftalmoplegie, rabdomyolyse, myoglobinurisch acuut nierfalen, coagulopathie. Antiserum is de behandeling.

Door de community gemeld

Gebruik in de community: in wezen niets gedocumenteerd. Zelftoediening zou gevaarlijk en zinloos zijn. Van crotalphine bestaan geen humane gegevens van welke aard ook, en het mechanisme loopt via opioïden, wat betekent dat de risico's van de klasse gelden zonder enige van de dosisbepaling die opioïdgebruik overleefbaar maakt. Crotamine is een myotoxine waarvan de effectieve afleveringsconcentraties overlappen met de spierbeschadigende concentraties; toediening zou rabdomyolyse riskeren om niets te bereiken.

Theoretisch. voor crotalphine impliceren de door opioïden gemedieerde effecten de gebruikelijke zorgen van de klasse — respiratoire depressie, tolerantie, afhankelijkheid — ook al zou het perifere mechanisme die vermijden, en dat voorstel is bij mensen niet getest; immunogeniciteit van een slangenpeptide. Voor crotamine: een celpenetrerend peptide dat zich concentreert in prolifererende cellen zal zich ook concentreren in normaal prolifererend weefsel — beenmerg, darmepitheel, haarzakje — en dat is de duidelijke grens van de selectiviteit.

Interacties. niet vastgesteld. De effecten van crotalphine worden geantagoneerd door naloxon en door selectieve kappa- en delta-antagonisten, en dat is een mechanistische bevinding en geen klinische interactie.

Markers die onderzoekers vaak volgen

Er zijn geen verbindingsspecifieke humane markers vastgesteld en er is geen humane toediening. Relevante metingen per setting: Voor onderzoeksgebruik gelden geen humane laboratoriummarkers.

MarkerWaarom ze gevolgd wordt
Creatinekinase en myoglobinede markers van crotamine-myotoxiciteit in dieronderzoek, en de markers die klinisch van belang zijn bij een Crotalus-vergiftiging. Als crotamine ooit aan een mens zou worden gegeven, zouden dit de dosisbeperkende metingen zijn.
Creatinine en urineproductieomdat myoglobinurisch acuut nierfalen het belangrijkste gevolgrisico van spierafbraak is.
Nociceptieve gedragsassays met en zonder naloxon of selectieve opioïdantagonistende uitkomstmaten voor werkzaamheid en mechanisme bij crotalphine.
Beeldvorming van cellulaire opname en nucleaire lokalisatiede uitkomstmaten in de literatuur over aflevering met crotamine.
Stollingsonderzoek en neurologisch onderzoekde klinische monitoring bij vergiftiging, waar crotoxine en niet een van deze twee peptiden het beeld bepaalt.

Gratis voor iedereen. Veiligheidsinformatie staat nooit achter een betaalmuur.


5Onderzoekscontext en veiligheidsopmerkingen

Beide verbindingen zijn laboratoriumreagentia. De specifieke redenen: - Crotalphine heeft geen toxicologisch dossier en geen humane gegevens. Potentie in het bereik van microgrammen per kilogram bij ratten zegt niets over een humane therapeutische index. Het analgetische mechanisme loopt via opioïdreceptoren, de farmacologie met het hoogste sterftecijfer in de geneeskunde, en de bewering dat de perifere aangrijpingsplaats centrale risico's vermijdt, is een hypothese en geen bevinding. - De therapeutische en toxische doses van crotamine overlappen. Dit is de eerlijke samenvatting van de literatuur over aflevering. Een peptide dat skeletspier beschadigt bij doses die dicht liggen bij die welke nodig zijn om lading af te leveren, is een instrument voor celcultuur en dierlijk proof-of-concept, geen kandidaat voor toediening. - Preferentiële opname in delende cellen is geen tumorselectiviteit. Normale weefsels met een hoge omzet nemen het ook op. - Herkomst. Onderzoeksmateriaal is chemisch gesynthetiseerd of recombinant. Ruw gif van C. d. terrificus is een dodelijk gevaar dat onder licentie wordt gehanteerd; de medische reactie op blootstelling is antiserum, dat alleen in geschikte klinische settings voorhanden is. Er wordt hier geen enkele aanwijzing gegeven over bereiding, , concentratie of bewaring.


6Vaak samen onderzocht met

Mambalgins (#193) en conotoxinen (#194) als de parallelle pogingen tot uit gif afgeleide analgetica; TAT-peptide, penetratine en polyarginine als de referentiepeptiden voor celpenetratie waaraan crotamine wordt afgemeten; crotoxine en crotalisch fosfolipase A2 als de andere bestanddelen van hetzelfde gif; kappa-opioïdagonisten als mechanistische vergelijkingsmaat voor crotalphine.

Informatieve kruisverwijzingen. Geen aanbevelingen voor combinaties.


7Regelgevingsstatus per regio

RegioStatus (gecontroleerd op —)
Verenigde StatenGeen van beide peptiden is FDA-goedgekeurd; alleen onderzoekschemicaliën. Er is geen aanvraag voor een investigational new drug openbaar bekend †
Europese UnieNiet toegelaten
Verenigd KoninkrijkGeen vergunning
AustraliëNiet goedgekeurd
Zuid-AfrikaNiet geregistreerd
SportNiet vermeld door WADA. Het door opioïden gemedieerde mechanisme van crotalphine is het noteren waard — opioïde analgetica zijn in wedstrijdverband verboden onder S7 — maar crotalphine zelf is geen vermelde stof en zou als niet-goedgekeurde stof in principe onder S0 vallen

8Open vragen

  • Wat verklaart de meerdaagse werkingsduur van crotalphine na één enkele dosis, en is het fenomeen echt buiten het laboratorium van herkomst?
  • Kan een perifeer beperkt, opioïd vrijmakend mechanisme bij mensen analgesie geven zonder centraal risico? Crotalphine zou een informatieve testcase zijn als het ooit in studies zou worden onderzocht.
  • Kan de celpenetrerende functie van crotamine door engineering worden gescheiden van de myotoxiciteit, en zo niet, is het scaffold dan überhaupt nuttig?
  • Waarom is, bijna twee decennia na de ontdekking, geen van beide peptiden in klinische ontwikkeling gekomen?

9Referenties

  1. 1Konno K et al. (2008). Crotalphine, a novel potent analgesic peptide from the venom of the South American rattlesnake Crotalus durissus terrificus. Peptides. PubMed · DOI
  2. 2Gutierrez VP et al. (2008). Crotalphine induces potent antinociception in neuropathic pain by acting at peripheral opioid receptors. Eur J Pharmacol. PubMed · DOI
  3. 3Machado FC et al. (2014). Non-peptidic and peptidic analgesics from snake venom: crotalphine and the kappa-opioid mechanism. PLoS One [verify exact title and journal]. PubMed
  4. 4Kerkis A et al. (2004). Crotamine is a novel cell-penetrating protein from the venom of rattlesnake Crotalus durissus terrificus. FASEB J. PubMed · DOI
  5. 5Nascimento FD et al. (2007). Crotamine mediates gene delivery into cells through the binding to heparan sulfate proteoglycans. J Biol Chem. PubMed · DOI
  6. 6Pereira A et al. (2011). Crotamine toxicity and efficacy in mouse models of melanoma. Expert Opin Investig Drugs [verify journal]. PubMed · DOI
  7. 7Kerkis I et al. (2014). Crotamine: a novel bioactive peptide from rattlesnake venom with therapeutic potential. Curr Pharm Des. PubMed

Referenties worden gekoppeld aan PubMed-/DOI-identificatoren; tot die tijd zoeken links de bronvermelding op in PubMed.

† Wordt door onze beoordelaars gecontroleerd aan de hand van actuele bronnen.


10Community

Discussies en protocollen zijn zichtbaar voor leden. Lid worden is gratis.

Zelf gemelde bijwerkingen Fase 2

Nog niet genoeg gegevens. 0 van de 50 benodigde leden hebben deze stof 4+ weken gelogd. Onder de 50 tonen we niets, zodat niemand herkenbaar is.

11Paginageschiedenis

31 okt 2026Profile published — awaiting medical review

Gelicentieerd onder CC BY-NC-SA 4.0. Een fout gevonden? Meld het · Redactionele normen — correcties worden hier vastgelegd.